Κάθε χρόνο η επιστροφή μου από
τις καλοκαιρινές διακοπές στην «πατρώα γη» της Ηπείρου συνοδεύεται από εικόνες τόπων
απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς και Ιστορικής σημασίας αλλά κι από μια θλίψη για την εγκατάλειψη και την παρακμή τους: επαρχιακοί
δρόμοι που χάνονται σιγά -σιγά, κλειστά σπίτια, σχολεία, καφενεία κι εκκλησιές,
χέρσα χωράφια…… εικόνες ερήμωσης κι εγκατάλειψης.
Λιγοστές οι προσπάθειες
αναγέννησης, μετρημένες στα δάχτυλα, που φέρουν την σφραγίδα μεμονωμένων
ανθρώπων, σύγχρονων «αγνώστων ηρώων». Σταχυολογώ μερικές που έπεσαν στην αντίληψη μου ζητώντας
προκαταβολικά συγνώμη απ’ όσους δεν αναφέρω σ αυτό το περιληπτικό μου σημείωμα.
(Πολλές από τις παρακάτω περιπτώσεις τις
συνάντησα στην έκθεση τοπικών Ηπειρωτικών
προϊόντων στην Πρέβεζα που διοργάνωσε η Περιφέρεια Ηπείρου στο διάστημα
από 26-28 Αυγούστου).