Δημογραφική συρρίκνωση-περιφερειακές ανισότητες και αθηνοκεντρισμός.

 

Απογραφή 2021: Η μείωση του πληθυσμού

Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής ο  γηγενής πληθυσμός μειώθηκε κατά 3,5% μέσα σε μια δεκαετία -από 10.816.286 το 2011 στα 10.432.481 το 2021- , μεταβολή στην οποία συνέβαλε και η μαζική φυγή  των νέων την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Η πτωτική τάση του πληθυσμού αποτυπώθηκε για πρώτη φορά στην απογραφή του 2011 για την δεκαετία 2001-2011, όπου η μείωση ανέρχονταν στα  147.734 άτομα. Η πληθυσμιακή μείωση συνεχίστηκε και την  διετία 2021-2023 σε ποσοστό 2,48% (264.650 άτομα), απόρροια και των θανάτων της πανδημίας Covid-19. (Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ)

Κύπρος: 52 χρόνια μετά.

Η μαύρη επέτειος της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου έχει σταδιακά μετατραπεί σ ένα μνημόσυνο βαριεστημένων πολιτειακών εκπροσώπων –όσοι ακόμα επιλέγουν να παραστούν- με άνευρες επαναλήψεις και αναφορές στο διεθνές δίκαιο και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως τα γεγονότα του Ιούλη του 74 ήταν η τραγική κατάληξη ενός κραταιού εθνικο- απελευθερωτικού αγώνα απέναντι στην Αγγλική αποικιοκρατία και ο οριστικός ενταφιασμός της Μεγάλης Ιδέας για την ενσωμάτωση των κατακτημένων Οθωμανικών εδαφών στον Εθνικό κορμό.

Συνοχή και Άμυνα.

 

Κατά την περίοδο 2028 -2034 πρόκειται ν’ αλλάξουν «Άρδην» τα δεδομένα της κατανομής και διαχείρισης των ευρωπαϊκών πόρων που θα εισρεύσουν στη χώρα. Κατευθύνσεις πολιτικών όπως αυτές της Ανθεκτικότητας, της Άμυνας και της Ανταγωνιστικότητας (Πυλώνας 2) ή της στρατηγικής αυτονομίας θα ενισχυθούν έναντι των παραδοσιακών στόχων της συνοχής ενώ θα διατηρηθούν οι στρατηγικές για την πράσινη μετάβαση και την ψηφιακή σύγκλιση. Τα τομεακά και περιφερειακά προγράμματα φαίνεται να αντικαθίστανται από κεφάλαια πολιτικής και μέτρα με τάση κεντρικής διαχείρισης  ενώ τα διαρθρωτικά ταμεία ενοποιούνται σ ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό ταμείο στο πλαίσιο του οποίου θα γίνεται η αξιολόγηση ανταγωνιστικών προγραμμάτων. Η παρακολούθηση  θα μετατεθεί από την τρέχουσα βάση της οικονομικής απορρόφησης προαποφασισμένων προϋπολογισμών σε εγκρίσεις πληρωμών βάση αποτελεσμάτων και εκπλήρωσης συγκεκριμένων οροσήμων και μέτρων πολιτικής. Στοχοθεσία που εφόσον δεν εκπληρώνεται θα οδηγεί σε απώλεια προϋπολογισμών και διακοπή των υλοποιούμενων έργων (κανόνας Ν+1).

Στο στενό της Μυκάλης.

 

Αντικρύζοντας από το μπαλκόνι του δωματίου μου την ερυθρά ημισέληνο τούτες τις μέρες του Ιούλη συνειδητοποιώ την ευθραυστότητα των ορίων, όπως τουλάχιστον αυτά διαμορφώθηκαν μετά τα τραγικά συμβάντα του 1922, σε τούτη την εσχατιά του Αιγαίου.

Στην αρμονία αυτού του σμιλευμένου από το φως Μεσογειακού τοπίου γεννήθηκε η μαθηματική λογική του Πυθαγόρα και η συνέχεια της σκέψη του παρήγαγε τον ηλιοκεντρισμό του Αριστάρχου, το θεμέλιο της επιστημονικής σκέψης του Κοπέρνικου. Στο αγνάντεμα της θάλασσας έγινε η σύλληψη της αταραξίας, ως ηθική ζωής στον Επίκουρο και η υπέρβαση του φόβου του Θανάτου πολύ πριν την ελπίδα της Ανάστασης του Θεανθρώπου.

Νέο χωροταξικό για την βιομηχανία και τα Logistics.

Ενώ ο δημόσιος λόγος μονοπωλείται σχεδόν αποκλειστικά από τα νεότευκτα και το υπό εκκόλαψη κόμμα, τις δημοσκοπήσεις, την κοινωνική βία και τους λαγοκέφαλους, αποσιωπώνται παντελώς κυοφορούμενες θεσμικές ρυθμίσεις που θα καθορίσουν την βιομηχανική και ενεργειακή παραγωγή της χώρας στις επόμενες δεκαετίες. Ο λόγος για το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και το αντίστοιχο για την βιομηχανία και την εφοδιαστική αλυσίδα, που βρίσκονται αυτή την περίοδο σε δημόσια διαβούλευση.

Το στοίχημα του Ελληνικού.

Στάθηκα εξ αρχής κριτικά έναντι της κυοφορούμενης αστικής ανάπλασης στα 6,5 χιλιάδες στρέμματα που απελευθερώθηκαν από την μεταφορά του αεροδρομίου στο Ελληνικό για τρεις λόγους:

1. Την κυοφορούμενη επέκταση του υπερ-τουριστικού μοντέλου της «Αθηναϊκής Ριβιέρας» ως βασικού αναπτυξιακού μοντέλου του λεκανοπέδιου, με προσέλκυση πλουσίων για μόνιμη ή εποχιακή διαμονή. Η όξυνση των κοινωνικών και χωρικών ανισοτήτων καθιστούν προβληματικά τα όποια επιχειρήματα της κατασκευάστριας εταιρίας περί βιωσιμότητας του μοντέλου. Αλώστε έχουμε γίνει μάρτυρες των οικονομικών πληγμάτων που έχουν υποστεί τα αντίστοιχα πολυτελή τουριστικά θέρετρα των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου με τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν.

Επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ και εθνικές απειλές.

 

Η επιβεβαίωση του έντονου διαπληκτισμού μεταξύ Τραμπ - Νετανιάχου δεν αποτελεί πρόσχημα αλλά πραγματική επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ, συνέπεια του εξελισσόμενου φιάσκου της πολεμικής επιχείρησης στο Ιράν. Οι Ιρανοί εκμεταλλευόμενοι την δεινή θέση του Αμερικανού προέδρου επιβάλλουν όρους στις διαπραγματεύσεις για το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, μεταξύ των οποίων το σταμάτημα των Ισραηλινών επιχειρήσεων στο Νότιο Λίβανο. Εξέλιξη που θα σήμαινε το πολιτικό τέλος του Νετανιάχου, αφού μετά την αποτυχία του στόχου της ανατροπής του καθεστώτος του Ιράν και οι δυο πληρεξούσιοι του, Χεζμπολαχ και Χαμάς, θα διατηρήσουν, παρά τις σημαντικές απώλειες τους, την στρατιωτική παρουσία στην περιοχή και θα συνεχίσουν ν αποτελούν απειλή για το Ισραήλ.