Υβριδικές επιχειρήσεις

 

Το τραγικό συμβάν της Χίου εντάσσεται στο πλαίσιο συντονισμένων υβριδικών επιχειρήσεων της Τουρκίας ενόψει της συνάντησης Ερντογάν –Μητσοτάκη. Ενορχηστρωμένες υβριδικές επιχειρήσεις που περιλαμβάνουν το σύνολο των διεκδικήσεων της γείτονος όπως, η διαρκής και χωρίς χρονικά όρια NAVTEX που κόβει στο μέσο το Αιγαίο, οι νέες παραβιάσεις του FIR Αθηνών, οι δηλώσεις του Τουρκικού ΥΠΕΞ για την «Ημέρα Εθνικής Αντίστασης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης».

Ο Τραμπ ως σύμπτωμα και γιατί η Ευρώπη πρέπει να ενωθεί.

Μια εξαιρετική συνέντευξη του Γιώργος Καραμπελιάς στο Kostas Onisenko σε συνέχεια της υπαναχώρησης Τραμπ για την Γροιλανδία στην πρόσφατη σύνοδο του Νταβός. Ο φόβος μιας μεγάλης χρηματιστηριακής κρίσης, εφόσον η Ευρώπη προχωρήσει σε μαζική πώληση Αμερικανικών ομολόγων, οδήγησε σε αναδίπλωση το σχέδιο του Τραμπ για εδαφική κατάληψη της Γροιλανδίας και της αποδοχής ενός σχεδίου ενίσχυσης των εκεί Αμερικανικών βάσεων, κατά το πρότυπο των Αγγλικών στην Κύπρο.

Καθοριστικό στοιχείο στα νεα γεωπολιτικά δεδομένα αποτελεί η επανίδρυση του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος με εκτελεστική εξουσία και κοινή άμυνα έναντι της ταυτόχρονης υπονόμευσης της Γηραιάς Ηπείρου απο τον Τράμπ και τον Πούτιν και τις πολιτικές επιρροές τους. Επανίδρυση στην οποία καθοριστικό ρόλο παίζουν οι ακριτικοί λαοί της Ευρώπης των οποίων διακυβεύεται -όπως στην Ουκρανία- η συλλογική υπόσταση απο τον Ρωσικό και τον Οθωμανικό αναθεωρητισμό. Η ομιλία του Καναδού πθ Μαρκ Κάρνει στο Νταβός αποτελεί σταθμό για μια νέα αρχιτεκτονική επιβίωσης των μεσαίων δυνάμεων στα νέα πλανητικά δεδομένα, όπου η δύναμη και ο ηγεμονισμός ενταφιάζουν την μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.

 

26.01.2026

Ανοχύρωτo λεκανοπέδιο.

 

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στις αιτίες των πλημμυρών, ιδιαίτερα όταν τα καιρικά φαινόμενα πλήττουν το λεκανοπέδιο της πρωτεύουσας. Η ανθρωπογενής κλιματική κρίση δημιουργεί έντονα καιρικά φαινόμενα με μεγαλύτερη συχνότητα και με υψηλές ποσότητες νερού να πέφτουν σε λίγο χρόνο. Η επέκταση του τσιμέντου των κατοικιών, που έχουν ξεπεράσει τις 2,16 εκατ σύμφωνα με την απογραφή του 2021, εις βάρος του πρασίνου, συνεχίζεται από την Δυτική έως την Ανατολική Αττική και ιδιαίτερα στα Νότια προάστια με τα εξελισσόμενα mega-project της Αθηναϊκής Ριβιέρας. Η άσφαλτος για την εξυπηρέτηση των 3,5 εκατομμυρίων ΙΧ και των 500 χιλ φορτηγών, κάλυψε τα ρέματα που έγιναν δρόμοι. Τα βουνά της Αττικής έχασαν το 40% της δασοκάλυψης τους απο το 2017, λόγω αυθαίρετης δόμησης και των πυρκαγιών του καλοκαιριού. Αποτέλεσμα το νερό που πέφτει μη βρίσκοντας διέξοδο διαφυγής, γίνεται όλο και περισσότερο ορμητικό. Η παραμέληση των υποδομών κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, η αποσπασματικότητα των νέων έργων και το έλλειμμα μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντιπλημμυρικής προστασίας που να βασίζεται στα φυσικά οικοσυστήματα, επιτείνουν το συνολικό πρόβλημα.

Ανακοίνωση Άρδην: Το Ιράν ματώνει για την παγκόσμια ελευθερία

 

Τις τελευταίες ημέρες, οι μουλάδες έχουν βυθίσει το Ιράν σε ένα λουτρό αίματος. Είναι η έσχατη λύση καθώς αντιμετωπίζουν έναν παλλαϊκό ξεσηκωμό, έχοντας χάσει πλέον και τα τελευταία μαζικά τους ερείσματα. Ακόμα και αυτή η κοινωνική βάση της θεοκρατίας, οι ‘έμποροι του παζαριού’, είναι εκείνοι που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις, οι οποίες έχουν πια πάρει τα χαρακτηριστικά μιας αιματοβαμμένης επανάστασης.

Με το λαό του ΙΡΑΝ.

 

Κανένας Παχλεβί ή πράκτορας της CIA ή της MOSAD δεν θα ήταν σε θέση να προκαλέσει αυτή την παλλαϊκή εξέγερση του Ιρανικού λαού, αν δεν υπήρχαν οι αντικειμενικές εσωτερικές συνθήκες με υπαιτιότητα το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων.

Το αίτημα της ελευθερίας αποτελεί το βασικό πρόταγμα των εξεγερμένων, ιδιαίτερα των νέων και των γυναικών, όπως ήδη είχε αναδειχθεί στο κίνημα του 2022 με το σύνθημα «Γυναίκα , Ζωή, Ελευθερία», μετά την δολοφονία της νεαρής Μαχσα Αμινί. Από την φοιτητική εξέγερση του 1999, τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2009 για την εκλογική νοθεία, τον αιματηρό Νοέμβρη του 2019 έως την σημερινή εξέγερση, το καθεστώς απαντά με καταστολή, φυλακίσεις και δολοφονίες με μόνιμη επωδό τις έξωθεν παρεμβάσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ που θέλουν να υπονομεύσουν την Ισλαμική επανάσταση του 1979.

Για τον Ιωάννη της συλλογικής μας μνήμης.

 

Είδα την παράσταση σε μια κατάμεστη αίθουσα στην Άρτα με θεατές όλων των ηλικιών. Ερμηνεύω αυτή την αθρόα λαϊκή προσέλευση για την θέαση της ταινίας ως μια βαθύτερη αναζήτηση του κόσμου για την μεγάλη πολιτική προσωπικότητα όπως και στην ανάγκη άντλησης θετικών προταγμάτων από την παράδοση, αντίδοτο της περιρρέουσας σημερινής παρακμής στο δημόσιο λόγο.

Το παράδειγμα του ανιδιοτελούς ηγέτη που όχι μόνο δεν είδε την πολιτική ως μέσο οικονομικής και κοινωνικής ανέλιξης αλλά αντίθετα πρόσφερε στον εθνικό προϋπολογισμό την περιουσία του, ξαφνιάζει θετικά. Το εθνικό όραμα συνυφαίνεται με την κοινωνική δικαιοσύνη και ο κυβερνήτης γίνεται ο «μπαρμπα Γιάννης» για τον λαό όπως άλλωστε συμβαίνει μ’ όλες τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες του νεότερου βίου μας (Κουμουνδούρος, Βενιζέλος).

Μαδούρο

 

Κανένας σοβαρός αναλυτής δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι το κίνητρο της σύλληψης Μαδούρο και της συζύγου του είναι η αντιμετώπιση ενός πραγματικά αυταρχικού και αντιδημοκρατικού καθεστώτος που συνδέεται με την διακίνηση ναρκωτικών. Ο Πρόεδρος Τραμπ αντίθετα έχει δείξει ότι έλκεται από αυταρχικές προσωπικότητες, όπως ο Ερντογαν που «γνωρίζει καλά από στημένες εκλογές» ή ο «έξυπνος» Πούτιν, φτάνει να είναι ανοιχτοί σε οικονομικά deals προς το συμφέρον του Αμερικανού Προέδρου.

Δύο είναι τα βασικά κίνητρα της επιχείρησης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα: η πρόσβαση στα πλούσια αποθέματα πετρελαίου της χώρας και η ταυτόχρονη αποκοπή από αυτά της ενεργοβόρας Κίνας. Κάνοντας χρήση σκληρής ισχύος και απαξιώνοντας όλους τους θεσμούς του διεθνούς δικαίου, ο Τραμπ επαναφέρει τον γεωπολιτικό έλεγχο στην γειτονιά των ΗΠΑ έναντι του Κινεζικού άξονα, αρχή γενομένης από τον Παναμά. Τέτοιου είδους ενέργειες νομιμοποιούν τον αναθεωρητισμό στο διεθνές πεδίο βάση της ισχύος, όπως την Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και γιατί όχι την συνέχιση της «ειδικής επιχείρησης» στις Βαλτικές και στην Ανατολική Ευρώπη ενώ ανοίγει τον δρόμο για ανάλογη στρατιωτική επέμβαση της Κίνας στην Ταιβάν.