Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά….

 

Τίποτα ποιο επιβαρυντικό για την αβάσταχτη ψυχική μας ελαφρότητα από την εργαλειακή αντιμετώπιση της ζωής στο σήμερα. Ένα ολόκληρο σύστημα είναι δομημένο στην παρότρυνση του ανθρώπου από την νηπιακή του ηλικία στο να επιλέγει δεξιότητες και τρόπους ώστε να μπορεί μελλοντικά να επιβιώσει στον επιδερμικό υλικό μας κόσμο. Αυτή η τυραννική παρότρυνση από την οικογένεια οδηγεί αντίθετα στην ηθική κατάρρευση, στην γνωσιολογική εκπτώχευση και στην ψυχική ευθραυστότητα των παιδιών.

Αν ο σκοπός είναι η επικράτηση στον ανταγωνισμό της επιβίωσης χωρίς φραγμούς, αγιάζονται τα μέσα όπως το ψέμα, η μπαγαποντιά, η αντιγραφή (αισίως και με την βοήθεια του Chat Gpt)ή η επικράτηση με την επιβολή της αγελαίας δύναμης της ομάδας, της συμμορίας ή της οργάνωσης. Κατεδαφίζεται έτσι η προ απαιτούμενη βαθμίδα της παιδείας, αυτή της ηθικής συγκρότησης του ατόμου. Αλκοολισμός, ναρκωτικά, πορνεία, τραμπουκισμοί καθηγητών στα σχολεία και τα παν/μια, βανδαλισμοί στο δημόσιο χώρο, μερικές από τις συνέπειες αυτής της κατάρρευσης που ενδημούν στα μέσα ως κυρίαρχα πρότυπα των νέων.

Από την άλλη, βαθμοθηρία, συσσώρευση πτυχίων και πιστοποιητικών, ακραία εξειδίκευση εις βάρος της κλασικής παιδείας και της ουσιαστικής καλλιέργειας, αποτυπώνουν την εικόνα της γενικευμένης αμάθειας. Οι πρόσφατοι δείκτες της Pisa δηλώνουν εμφατικά την αδυναμία όλο και μεγαλύτερης μερίδας μαθητών και σπουδαστών μας να κατανοήσουν ένα κείμενο, ν´ ανταποκριθούν σ ένα απλό μαθηματικό πρόβλημα ή στο να συνθέσουν γνώσεις από διαφορετικά επιστημονικά πεδία. Το έλλειμμα της γενικής παιδείας από το διάβασμα των βιβλίων καθίσταται καθοριστικό για την κατανόηση της αλήθειας και την διαμόρφωση αξιολογικών κρίσεων, σ έναν κόσμο που κατακλύζεται από τα λάθη ή τις ελλιπείς πληροφορίες του AI και την προπαγάνδα των bots.

Υπερ- προστατευτικότητα και ταυτόχρονη απουσία των γονιών, σε συνθήκες εικονικής πραγματικότητας και έλλειψης προτύπων, τα βασικά αίτια της ψυχικής αδυναμίας ενός παιδιού που αρνείται να εισέλθει στον κόσμο των ενηλίκων και αποφεύγει τις πραγματικές δοκιμασίες της ζωής, κρυβόμενο.

Η ζωή όμως όπως και η Φύση δεν είναι μανάδες για να συγχωρούν τα όποια γνωσιολογικά, ψυχικά η ηθικά κενά των ανθρώπων. Το τίμημα είναι βαρύ και επέρχεται αργά η γρήγορα χωρίς να μπορεί κανείς ουσιαστικά να βοηθήσει.

Μια άλλη αξιακή προσέγγιση θα ήταν ίσως αυτή που θα καλλιεργούσε στα παιδιά μια αντίληψη για το μέλλον στο οποίο θα μπορούσαν να διακρίνουν τον εαυτό τους χρήσιμο για την κοινωνία , την πατρίδα ή το οικοσύστημα. Αυτή που στην θέση της αποδόμησης θα καλλιεργούσε την ταυτότητα και το ανείκειν ως διαρκή και δυναμική σχέση με την Αλήθεια και την Ομορφιά του τόπου μας.

Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΑΡΔΗΝ 15.05.2026