Συνοχή και Άμυνα.

 

Κατά την περίοδο 2028 -2034 πρόκειται ν’ αλλάξουν «Άρδην» τα δεδομένα της κατανομής και διαχείρισης των ευρωπαϊκών πόρων που θα εισρεύσουν στη χώρα. Κατευθύνσεις πολιτικών όπως αυτές της Ανθεκτικότητας, της Άμυνας και της Ανταγωνιστικότητας (Πυλώνας 2) ή της στρατηγικής αυτονομίας θα ενισχυθούν έναντι των παραδοσιακών στόχων της συνοχής ενώ θα διατηρηθούν οι στρατηγικές για την πράσινη μετάβαση και την ψηφιακή σύγκλιση. Τα τομεακά και περιφερειακά προγράμματα φαίνεται να αντικαθίστανται από κεφάλαια πολιτικής και μέτρα με τάση κεντρικής διαχείρισης  ενώ τα διαρθρωτικά ταμεία ενοποιούνται σ ένα ενιαίο Ευρωπαϊκό ταμείο στο πλαίσιο του οποίου θα γίνεται η αξιολόγηση ανταγωνιστικών προγραμμάτων. Η παρακολούθηση  θα μετατεθεί από την τρέχουσα βάση της οικονομικής απορρόφησης προαποφασισμένων προϋπολογισμών σε εγκρίσεις πληρωμών βάση αποτελεσμάτων και εκπλήρωσης συγκεκριμένων οροσήμων και μέτρων πολιτικής. Στοχοθεσία που εφόσον δεν εκπληρώνεται θα οδηγεί σε απώλεια προϋπολογισμών και διακοπή των υλοποιούμενων έργων (κανόνας Ν+1).

Στο στενό της Μυκάλης.

 

Αντικρύζοντας από το μπαλκόνι του δωματίου μου την ερυθρά ημισέληνο τούτες τις μέρες του Ιούλη συνειδητοποιώ την ευθραυστότητα των ορίων, όπως τουλάχιστον αυτά διαμορφώθηκαν μετά τα τραγικά συμβάντα του 1922, σε τούτη την εσχατιά του Αιγαίου.

Στην αρμονία αυτού του σμιλευμένου από το φως Μεσογειακού τοπίου γεννήθηκε η μαθηματική λογική του Πυθαγόρα και η συνέχεια της σκέψη του παρήγαγε τον ηλιοκεντρισμό του Αριστάρχου, το θεμέλιο της επιστημονικής σκέψης του Κοπέρνικου. Στο αγνάντεμα της θάλασσας έγινε η σύλληψη της αταραξίας, ως ηθική ζωής στον Επίκουρο και η υπέρβαση του φόβου του Θανάτου πολύ πριν την ελπίδα της Ανάστασης του Θεανθρώπου.

Νέο χωροταξικό για την βιομηχανία και τα Logistics.

Ενώ ο δημόσιος λόγος μονοπωλείται σχεδόν αποκλειστικά από τα νεότευκτα και το υπό εκκόλαψη κόμμα, τις δημοσκοπήσεις, την κοινωνική βία και τους λαγοκέφαλους, αποσιωπώνται παντελώς κυοφορούμενες θεσμικές ρυθμίσεις που θα καθορίσουν την βιομηχανική και ενεργειακή παραγωγή της χώρας στις επόμενες δεκαετίες. Ο λόγος για το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και το αντίστοιχο για την βιομηχανία και την εφοδιαστική αλυσίδα, που βρίσκονται αυτή την περίοδο σε δημόσια διαβούλευση.

Το στοίχημα του Ελληνικού.

Στάθηκα εξ αρχής κριτικά έναντι της κυοφορούμενης αστικής ανάπλασης στα 6,5 χιλιάδες στρέμματα που απελευθερώθηκαν από την μεταφορά του αεροδρομίου στο Ελληνικό για τρεις λόγους:

1. Την κυοφορούμενη επέκταση του υπερ-τουριστικού μοντέλου της «Αθηναϊκής Ριβιέρας» ως βασικού αναπτυξιακού μοντέλου του λεκανοπέδιου, με προσέλκυση πλουσίων για μόνιμη ή εποχιακή διαμονή. Η όξυνση των κοινωνικών και χωρικών ανισοτήτων καθιστούν προβληματικά τα όποια επιχειρήματα της κατασκευάστριας εταιρίας περί βιωσιμότητας του μοντέλου. Αλώστε έχουμε γίνει μάρτυρες των οικονομικών πληγμάτων που έχουν υποστεί τα αντίστοιχα πολυτελή τουριστικά θέρετρα των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου με τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν.