Κύπρος: 52 χρόνια μετά.

Η μαύρη επέτειος της Τουρκικής εισβολής και κατοχής της Κύπρου έχει σταδιακά μετατραπεί σ ένα μνημόσυνο βαριεστημένων πολιτειακών εκπροσώπων –όσοι ακόμα επιλέγουν να παραστούν- με άνευρες επαναλήψεις και αναφορές στο διεθνές δίκαιο και στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όμως τα γεγονότα του Ιούλη του 74 ήταν η τραγική κατάληξη ενός κραταιού εθνικο- απελευθερωτικού αγώνα απέναντι στην Αγγλική αποικιοκρατία και ο οριστικός ενταφιασμός της Μεγάλης Ιδέας για την ενσωμάτωση των κατακτημένων Οθωμανικών εδαφών στον Εθνικό κορμό.

«Νήσος τις έστι» Σαλαμίνα, Κύπρος.

Η αποστολή των δυο Ελληνικών φρεγατών και των δύο συστοιχιών F16 στην Κύπρο αποτελεί εύλογη απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης για την προάσπιση της άμυνας του Κυπριακού Ελληνισμού. Τα άμεσα αντανακλαστικά που επιδείχθηκαν μετά την επίθεση drone με ρωσικά τσιπ από την Χεζμπολά του Λιβάνου κατά των Αγγλικών βάσεων στη μεγαλόνησο καθώς και η μεταφορά συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, συνιστούν -όπως και στην περίπτωση του Έβρου-, πιεστική προσαρμογή στη νέα ιστορική πραγματικότητα όπου η αμυντική θωράκιση αποτελεί καθοριστικό όρο συλλογικής επιβίωσης.

Όταν η Ελλάδα πράττει αυτό που επιτάσσει η συγκυρία αναγκάζει τις δυτικές χώρες να αναλάβουν το μερίδιο των δικών τους ευθυνών, ώστε να καταστεί η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο πεδίο σταθερότητας και όριο του ελεύθερου κόσμου. Έτσι μετά την Ελλάδα, Γερμανία και Γαλλία αλλά και η υπνώτουσα Αγγλία, στέλνουν πολεμικές ενισχύσεις στην Κύπρο ενώ η Γαλλία εντάσσει τον Ελληνισμό στην αναβαθμισμένη πυρηνική της ομπρέλα. Ακόμα σοβαρές πληροφορίες κάνουν λόγω για αποστολή Αμερικανών πεζοναυτών στην Κύπρο για ανθρωπιστικούς λόγους, ενώ η Ιταλία κάλεσε τον Ιρανό πρέσβη για διαμαρτυρία για την επίθεση στο έδαφος της Κύπρου.