Η φτώχεια και η εγκατάλειψη της μεταπολεμικής Ηπείρου αντισταθμιζόταν από ένα πνευματικό κεφάλαιο και μια διαρκή πολιτιστική παραγωγή, συνέχεια της Ηπειρωτικής διαχρονίας. Ο Λάκης Χαλκιάς απετέλεσε ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα, συνεχιστής της μεγάλης μουσικής παράδοσης της οικογένειας των Χαλκιάδων. Ίσως περισσότερο αυτός να συνέδεσε από τα πρώτα του βήματα στις αρχές του 60 την δημοτική παράδοση με την λαϊκή μουσική, ηχογραφώντας Κώστα Βίρβο και εμφανιζόμενος δίπλα σε κορυφαίους δημιουργούς της εποχής όπως η Σωτηρία Μπέλου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Γιώργος Ζαμπέτας. Η συνεργασία του με τον Μαρκόπουλο κοινωνικοποίησε την ποίηση του Σεφέρη με τον «Στρατή Θαλασσινό», του Σολωμού με τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», με συμμετοχή του Νίκου Ξυλούρη και του Σκούρτη με τους «Μετανάστες».
Όμως η μεγαλύτερη συμβολή του Λάκη Χαλκιά ήταν η ανάδειξη της διαχρονίας του ελληνικού τραγουδιού, μελοποιώντας αποσπάσματα της Ιλιάδας του Ομήρου σε μετάφραση Καζαντζάκη, Κακριδή αλλά και η κοπιώδης ολοκλήρωση του μουσικού έργου «2.500 χρόνια ελληνική μουσική, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα». Έργο που παρουσιάστηκε σε μια εμβληματική συναυλία το 2002 στο Ηρώδειο αφιερωμένη στα 5 χρόνια από την αποδημία του Αντρέα Λεντάκη με 5 ενότητες: αρχαία ελληνική και βυζαντινή μουσική, δημοτικό τραγούδι, μικρασιάτικο-ρεμπέτικο, λαϊκό και έντεχνο.
Η παρουσία του στον οικουμενικό ελληνισμό υπήρξε διαρκής. Από την παρουσίαση του Ζορμπά των Θεοδωράκη-Καζαντζάκη στις αρχές της δεκαετίας του 70 στις ΗΠΑ και στον Καναδά όταν συνεργάστηκε μεταξύ άλλων με τον Άντονι Κουήν, μέχρι την Ελληνική Κοινότητα της Αυστραλίας που επισκέφτηκε δύο φορές και τον Στρόβολο της Λευκωσίας στην παρουσίαση του μουσικού έργου «Ω Γλυκύ μου Εαρ» το 2007.
Από τον καημό της Ηπείρου στο «η Ελλάδα είναι έρωτας», αυτό συμπυκνώνει το διάβα αυτού του μεγάλου δημιουργού, του ταπεινού ανθρώπου, της λεβέντικης ψυχής, του αυθεντικού αριστερού αγωνιστή, του Λάκη Χαλκιά. Η εκδημία του τούτες τις μέρες είναι μια μορφή ύστατης άρνησης του γκρίζου τοπίου, της αιωρούμενης στάχτης και του πόνου των άδικων απωλειών… Σ ευχαριστώ Λάκη Χαλκιά, σαν Ηπειρώτης και σαν Έλληνας! Καλή στράτα…
04.08.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου