Στο στενό της Μυκάλης.

 

Αντικρύζοντας από το μπαλκόνι του δωματίου μου την ερυθρά ημισέληνο τούτες τις μέρες του Ιούλη συνειδητοποιώ την ευθραυστότητα των ορίων, όπως τουλάχιστον αυτά διαμορφώθηκαν μετά τα τραγικά συμβάντα του 1922, σε τούτη την εσχατιά του Αιγαίου.

Στην αρμονία αυτού του σμιλευμένου από το φως Μεσογειακού τοπίου γεννήθηκε η μαθηματική λογική του Πυθαγόρα και η συνέχεια της σκέψη του παρήγαγε τον ηλιοκεντρισμό του Αριστάρχου, το θεμέλιο της επιστημονικής σκέψης του Κοπέρνικου. Στο αγνάντεμα της θάλασσας έγινε η σύλληψη της αταραξίας, ως ηθική ζωής στον Επίκουρο και η υπέρβαση του φόβου του Θανάτου πολύ πριν την ελπίδα της Ανάστασης του Θεανθρώπου.

Νέο χωροταξικό για την βιομηχανία και τα Logistics.

Ενώ ο δημόσιος λόγος μονοπωλείται σχεδόν αποκλειστικά από τα νεότευκτα και το υπό εκκόλαψη κόμμα, τις δημοσκοπήσεις, την κοινωνική βία και τους λαγοκέφαλους, αποσιωπώνται παντελώς κυοφορούμενες θεσμικές ρυθμίσεις που θα καθορίσουν την βιομηχανική και ενεργειακή παραγωγή της χώρας στις επόμενες δεκαετίες. Ο λόγος για το νέο ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για τις ΑΠΕ και το αντίστοιχο για την βιομηχανία και την εφοδιαστική αλυσίδα, που βρίσκονται αυτή την περίοδο σε δημόσια διαβούλευση.

Το στοίχημα του Ελληνικού.

Στάθηκα εξ αρχής κριτικά έναντι της κυοφορούμενης αστικής ανάπλασης στα 6,5 χιλιάδες στρέμματα που απελευθερώθηκαν από την μεταφορά του αεροδρομίου στο Ελληνικό για τρεις λόγους:

1. Την κυοφορούμενη επέκταση του υπερ-τουριστικού μοντέλου της «Αθηναϊκής Ριβιέρας» ως βασικού αναπτυξιακού μοντέλου του λεκανοπέδιου, με προσέλκυση πλουσίων για μόνιμη ή εποχιακή διαμονή. Η όξυνση των κοινωνικών και χωρικών ανισοτήτων καθιστούν προβληματικά τα όποια επιχειρήματα της κατασκευάστριας εταιρίας περί βιωσιμότητας του μοντέλου. Αλώστε έχουμε γίνει μάρτυρες των οικονομικών πληγμάτων που έχουν υποστεί τα αντίστοιχα πολυτελή τουριστικά θέρετρα των μοναρχιών του Περσικού Κόλπου με τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν.