Η προσπάθεια αποδόμησης των
αιματηρών και συνεχών αγώνων των Σουλιωτών κατά της απολυταρχίας
του Αλή Πασά και των Οθωμανών ιδιαίτερα την περίοδο από
το 1788 έως το 1803 αλλά και μετέπειτα ως την επανάσταση του 1821 και την έξοδο
του Μεσολογγίου, είναι εν πολλοίς γνωστή.
Η κυρίαρχη εθνομηδενιστική άποψη
περί «νεαρού» –Ελληνικού- Έθνους, απότοκου της Γαλλικής ή της Αμερικάνικης
Επανάστασης, του οποίου την δημιουργία επέτρεψαν οι Μεγάλες Δυνάμεις μετά το
Ναυαρίνο, θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί αν ξεχνιόμτουσαν οι εκατοντάδες
εξεγέρσεις του υπόδουλων Ρωμιών την περίοδο της Οθωμανικής κατάκτησης, με το
έπος των Σουλιωτών να δεσπόζει ανάμεσά τους. Εξεγέρσεις που αποτελούν αδιάψευστη
μαρτυρία μιας εδραιωμένης εθνικής συνείδησης και ταυτότητας πολύ
πριν την δημιουργία Ελληνικού Κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα.
