Η επιβεβαίωση του έντονου διαπληκτισμού μεταξύ Τραμπ - Νετανιάχου δεν αποτελεί πρόσχημα αλλά πραγματική επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ, συνέπεια του εξελισσόμενου φιάσκου της πολεμικής επιχείρησης στο Ιράν. Οι Ιρανοί εκμεταλλευόμενοι την δεινή θέση του Αμερικανού προέδρου επιβάλλουν όρους στις διαπραγματεύσεις για το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, μεταξύ των οποίων το σταμάτημα των Ισραηλινών επιχειρήσεων στο Νότιο Λίβανο. Εξέλιξη που θα σήμαινε το πολιτικό τέλος του Νετανιάχου, αφού μετά την αποτυχία του στόχου της ανατροπής του καθεστώτος του Ιράν και οι δυο πληρεξούσιοι του, Χεζμπολαχ και Χαμάς, θα διατηρήσουν, παρά τις σημαντικές απώλειες τους, την στρατιωτική παρουσία στην περιοχή και θα συνεχίσουν ν αποτελούν απειλή για το Ισραήλ.
Ο Τραμπ αποδεικνύεται αναξιόπιστος σύμμαχος, αδύναμος να παρέχει την απαιτούμενη προστασία στην αρχιτεκτονική του διεθνούς εμπορίου, με ευρύτερες συνέπειες για το δολάριο και την παγκόσμια οικονομία όταν εξαντληθούν τα στρατηγικά αποθέματα ενέργειας τους επόμενους μήνες. Οι Αμερικανικές βάσεις στις μοναρχίες του Κόλπου δεν αποτελούν αξιόπιστες εγγυήσεις ασφάλειας για τα υπερ-τουριστικά και πολυτελή θέρετρα της περιοχής, αυξάνοντας συνεχώς την Κινεζική επιρροή εντός τους.
Το χειρότερο όμως για εμάς είναι τα μηνύματα που λαμβάνει η Τουρκία, η οποία εκμεταλλευόμενη το ρήγμα ΗΠΑ-Ισραήλ επιδιώκει να καταστεί ο αξιόπιστος πόλος στην περιοχή αναβαθμίζοντας την συμμαχία με το Πακιστάν, την Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο. Προτείνει δε ένα σύνολο ενεργειακών και σιδηροδρομικών αξόνων που αποτελούν εναλλακτικές του IMEC, οδηγώντας τον Τραμπ στην πρόταση συμμετοχής αυτών των χωρών στις συμφωνίες του Αβραάμ ! Η επιρροή Ερντογαν στον Αμερικανό πρόεδρο ήταν αυτή που φαίνεται πως απέτρεψε το σχέδιο εξοπλισμού των Κούρδων του Ιραν που θα ήταν οι μόνοι που θα μπορούσαν να συγκρουστούν επι του πεδίου με τους φρουρούς της επανάστασης, δημιουργώντας σοβαρές προϋποθέσεις αλλαγής του Ιρανικού καθεστώτος.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι εκκαθαρίσεις της Κεμαλικής αντιπολίτευσης και ο κυοφορούμενος νέος Νόμος για την Γαλάζια Πατρίδα, η εφαρμογή του οποίου θα επικρέμεται ως διαρκής απειλή για κάθε ενέργεια Ελλάδας και Κύπρου στην Νοτιο- ανατολική Μεσόγειο, από τις εξορύξεις έως το καλώδιο.
Στο εσωτερικό του Τραμπικού κόμματος συγκρούονται δύο τάσεις: μια συναλλακτική και μια παραδοσιακή γεωπολιτική με άξονα τα δυτικά συμφέροντα. Η πρώτη με κύριο εκφραστή τον Αμερικανό πρεσβευτή στην Άγκυρα, Τομ Μπάρακ, τον αντιπρόεδρο Τζει ντι Βανς, τον Γουίτκοφ και τον Κουσνέρ οι οποίοι αντιλαμβάνονται την Αμερικανική ισχύ ως οικονομικές συμφωνίες που υπερβαίνουν τις θρησκευτικές ταυτότητες και τον πολιτισμικό παράγοντα. Από την άλλη για τον Ρούμπιο, τον Μαρκ Λεβίν, τον Λίτσει Γκράχαμ και τον Ρικ Σκοτ η εμπιστοσύνη σε αυταρχικά καθεστώτα με ισλαμική ταυτότητα υπονομεύει τις παραδοσιακές Αμερικανικές συμμαχίες όπως αυτές με το Ισραήλ, τον Ελληνισμό και τους Κούρδους και εντέλει οδηγεί τις ΗΠΑ στον απομονωτισμό και στον εσωτερικό εμφύλιο, που επιδιώκουν οι νεοφασίστες του Woke Reich.
Δυστυχώς η αυξημένη επιρροή των Ισλαμικών δικτύων εντός Αμερικής, η οικονομική και πολιτική ισχύς τους που είναι σε συνεχή άνοδο, υπερβαίνοντας το Εβραϊκό Λόμπι, σηματοδοτεί την επικράτηση της πρώτης τάσης, φέρνοντας όλο και πιο κοντά την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
06.06.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου