Αποχαιρετώ τον Γιώργο Βότση αρχικά σαν Ηπειρώτης, δευτερευόντως σαν δημόσιο λειτουργό που τίμησε το λειτούργημα της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης δημοσιογραφίας. Ήταν σύνηθες μετά το τέλος των φοιτητικών μαθημάτων μου να στέκομαι στα περίπτερα της πλατείας Όλγας στην Πάτρα για να διαβάσω το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας και το σχόλιο του Γ.Β. Στις δικές μου αναφορές ο Γιώργος αποτέλεσε εκείνα τα χρόνια την έκφραση της αντι-ολοκληρωτικής αριστεράς και του ηθικού αναρχισμού. Αυτό-αποκαλούμενος ως ελευθεριακός αριστερός ερμήνευε αυτή του την στάση ως άρνηση ατομικών επιλογών που διατηρούν και αναπαράγουν τις ιεραρχικές δομές εξουσίας.
Με το άρθρο του «Άκου με ένοπλε σύντροφε» άσκησε δριμεία κριτική στην 17 Νοέμβρη και στο ένοπλο, μετά την δολοφονία Μποδοσάκη, στηλιτεύοντας το μονοπώλιο στην αλήθεια ως την πηγή κάθε ολοκληρωτισμού. Η ηθική του μέτρου και του σεβασμού στην Φύση αποτέλεσε κοινό αξιακό μας κώδικα στην περίοδο του οικολογικού ριζοσπαστισμού στα τέλη της δεκαετίας του 80, μετά το πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, που ουδέποτε αποδέχθηκε η σταλινική αριστερά και τους νεκρούς του μεγάλου καύσωνα του 87, όταν κυριάρχησε το σύνθημα «το νέφος είναι πολιτικό». Στην δεκαετία του 90 απομακρυνθήκαμε ιδεολογικά καθότι ο δικός μου χώρος έκρινε πως η εθνική ταυτότητα κι ο εκσυγχρονισμός της παράδοσης ήταν η μόνη αντιστασιακή δυνατότητα στην επελαύνουσα παγκοσμιοποίηση ενώ ο Μαρξισμός μετατρέπονταν σε δεκανίκι της.
Το κεφάλαιο του Γιώργου είναι δύσκολο να βρει μιμητές στα χρόνια της τοξικότητας και της δολοφονίας χαρακτήρων στο δημόσιο λόγο. Λείπει η ευγένεια, το ήθος και η ευπρέπεια που κάνει έναν δημόσιο λειτουργό θαυμαστή του Τσε και του Αντρεα Μπάαντερ να εκφράζεται ταυτόχρονα εγκωμιαστικά για τον Κωσταντίνο Καραμανλή , τον Κωστή Στεφανόπουλο και τον Αντώνη Τρίτση αλλά και να παραδέχεται ακομπλεξάριστα πως οι καλύτεροι του φίλοι προέρχονταν από την Δεξιά!
Καλό ταξίδι Γιώργο.
09.03.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου