Το χθεσινό διάγγελμα Τραμπ, πέρα από τις αναφορές στην πράγματι εντυπωσιακή επιχείρηση διάσωσης του Αμερικανού πιλότου, έδειξε την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται ο Αμερικανός Πρόεδρος αναφορικά με την προοπτική της πολεμικής σύγκρουσης στο Ιραν. Από την μια πλευρά η παραμονή στον πόλεμο θα αναβαθμίσει τις επιχειρήσεις με χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές, οδηγώντας στην συσπείρωση των Ιρανών υπο το καθεστώς – παρά την βίαιη καταστολή τους απ' αυτό-, ενώ θα πρέπει να διαχειριστεί το κόστος της εκθετικής απώλειας της ζωής Αμερικανών στρατιωτών στις σχεδιαζόμενες χερσαίες επιχειρήσεις. Από την άλλη, η αποχώρηση από το πεδίο θα εκληφθεί ως ήττα δεδομένης της διατήρησης του καθεστώτος -ίσως και σε ποιο αυταρχική εκδοχή- και το κυριότερο, με ελεγχόμενα από το Ιράν των Στενών του Ορμούζ.
Η πραγματικότητα στο πεδίο όμως -απ’ όσες πληροφορίες έρχονται στην δημοσιότητα-, δεν φαίνεται να είναι αυτή που περίμενε ο Πρόεδρος Τραμπ, όταν ξεκινούσε τις πολεμικές ενέργειες. Καταρρίψεις αμερικανικών αεροσκαφών, σημαντικά χτυπήματα σε Αμερικανικές βάσεις στην περιοχή του Κόλπου και αποπομπή του αρχηγού των χερσαίων δυνάμενων. Και τα πιο ανησυχητικά για το Ισραήλ, η κατοχή των 450 kg εμπλουτισμένου ουρανίου από το καθεστώς και η διατήρηση ενός σημαντικού μέρους του βαλλιστικού οπλοστασίου.
Παρά τους βαθυστόχαστους αναλυτές που περιφέρονται στους δέκτες μας καθημερινά, διαφαίνεται πως ο πρόεδρος Τραμπ δεν έχει στοιχειώδη γεωπολιτική αντίληψη. Όπως και στον πόλεμο της Ουκρανίας λειτουργεί σαν businessman που οσμίζεται στο κέρδος, επηρεαζόμενος από ένα αντίστοιχο συνάφι εξωθεσμικών φίλων του όπως ο Γουίτκοφ και ο Κουσνέρ και λοιπόν κολάκων. Οδηγήθηκε σε δύο πολεμικές επιχειρήσεις με το Ιράν, υπό την πίεση του Ισραήλ ενώ ο ίδιος διαβεβαίωνε προεκλογικά την βάση του MAGA για ειρηνική επανάκαμψη στο εσωτερικό της νέας μεγάλης Αμερικής που θα δημιουργούσε! Στο πρόσφατα εκδοθέν National Security Document, η Μέση Ανατολή κατέχει ανάλυση μίας παραγράφου. Η ειρήνευση στην πιο ταραγμένη, από ιστορικές και θρησκευτικές συγκρούσεις, περιοχή του Κόσμου, εξαντλείται στην μετατροπή της Γαζας σε Ριβιέρα και σε show εμπέδωσης της ειρήνης με τους βασιλιάδες των μοναρχιών σε ακριβά θέρετρα. Αυτοί που τώρα αντιλαμβάνονται ότι η χτισμένη στην άμμο οικονομία τους δεν τους εξασφαλίζει βιωσιμότητα αλλά ούτε κι ο Αμερικανός Πρόεδρος.
Το μεταπολεμικό σύστημα βασίστηκε στη συναλλακτική σχέση μεταξύ των χωρών παραγωγής πετρελαίου και ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ παρείχαν την στρατιωτική ασφάλεια κι οι χώρες του Κόλπου διασφάλιζαν την ομαλή ροή πετρελαίου για τις Δυτικές οικονομίες. Αυτή η βάση πλέον διαρρηγνύεται. Μπορεί η Αμερική να θεωρεί ότι οι ενεργειακές επιπτώσεις για την ίδια θα είναι μικρότερες ως εξαγωγέας πετρελαίου, όμως διακυβεύεται κάτι πολύ σημαντικό για τις ίδιες. Η προοπτική διατήρησης του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Αυτό είναι που διακυβεύεται στο Ορμούζ, από τον έλεγχο των οποίων θα καθοριστεί το νέο σύστημα παγκόσμιας ηγεμονίας, στο οποίο προσβλέπει η Κίνα.
Το σημαντικότερο όμως έλλειμμα στρατηγικής του Τράμπ παίχτηκε στο έδαφος της Γηραιάς Ηπείρου. Κι εδώ δεν είναι οι προϋπολογισμοί που διαθέτουν οι χώρες της Ευρώπης για το ΝΑΤΟ -κάτι που είχε τεθεί ήδη από την δεκαετία του 60 από τον Κένεντι-, αλλά μια εδραιωμένη πεποίθηση του Προέδρου ότι η Ευρώπη είναι περιοχή ήσσονος σημασίας κι ο θρυμματισμός της στα επιμέρους έθνη κράτη το καλύτερο σενάριο. Άποψη που ασπάζονται οι Τραμπικοί και Πουτινικοί ακροδεξιοί εντός Ευρώπης και στη χώρα μας. Μετά τους δασμούς και τα όσα διακυβεύτηκαν για την Γροιλανδία και ενώ ο ίδιος ξεκίνησε τον πόλεμο με το Ιραν χωρίς καμία συζήτηση στους διεθνείς οργανισμούς που έχει απαξιώσει, είχε την απαίτηση της στρατιωτικής συνδρομής από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ! Καλεί μάλιστα τις ευρωπαϊκές χώρες να εκστρατεύσουν για το άνοιγμα του Ορμούζ, άμα τη απομάκρυνση του Αμερικανικού στρατού, την ώρα που προσέβαλε δημόσια τον Πρόεδρο Μακρόν!
Εκτιμώ ότι ο Τραμπ θα καταγραφεί στην ιστορία ως ο μοιραίος πρόεδρος για την Αμερική και τον Δυτικό Κόσμο. Αντί για το make Amerika Great again, η Αμερική οδηγείται στην απομόνωση και στην διεθνή απαξίωση. Ο ίδιος μάλλον θα χάσει στις ενδιάμεσες εκλογές και την Βουλή και την Γερουσία. Το χειρότερο, θα έχει υπονομεύσει στο μέγιστο βαθμό την Δυτική συμμαχία, προσφέροντας τις καλύτερες υπηρεσίες στον φίλο του Βλαδίμηρο και στον Σι. Η Κίνα φαίνεται να κερδίζει το στίγμα της ήπιας ισχύος, την οικονομική ισχύ και την στρατιωτική γνώση του σύγχρονου πολέμου που θα της επιτρέψει την επιδιωκόμενη κυριαρχία στην Ταιβάν. Η Ρωσία τα ρούβλια από το πολύτιμο πετρέλαιο που θα της επιτρέψει να συνεχίσει τους ιμπεριαλιστικούς της πολέμους. Η Ευρώπη, ενόψει ζοφερής προοπτικής που εγκυμονεί η ενεργειακή κρίση και το ενδεχόμενο επιβολής δελτίων το επόμενο διάστημα, θα πρέπει να κάνει την μεγάλη υπέρβαση στην άμυνα, στην ενέργεια και στην παραγωγή. Όσο για μας θα πρέπει να δώσουμε αγώνα δρόμου απέναντι σε μια Τουρκία που θα επισπεύσει την μετατροπή της σε πυρηνική δύναμη….
07.04.2026(Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα ardin-rixi)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου