Τις σφαγές στους δρόμους των πόλεων σε αναβρασμό έχουν αναλάβει πραιτοριανοί που το καθεστώς εισήγαγε από τους δορυφόρους του: Χεζμπολά, Χαμάς, Χούθι. Οι μουλάδες και οι φρουροί της επανάστασης που τόσο μεγαλόστομα μιλούσαν για ‘ιμπεριαλισμό’, φέρονται οι ίδιοι σαν στυγνοί αποικιοκράτες στον ίδιο τους τον τόπο, βασανίζοντας μια κοινωνία με μεγάλη ιστορία και πολιτισμό.
Εδώ και 30 χρόνια, η κοινωνία προσπαθεί να ξεμπερδέψει με τον σκοταδισμό της θεοκρατικής τυραννίας. Με κάθε μέσο, από την εσωτερική μεταρρύθμιση, μέχρι την γενική εξέγερση, γυναίκες, νεολαία, ανώτερα μορφωτικά στρώματα και φτωχοί πασχίζουν να πάρουν πίσω την ζωή τους. Η απάντηση είναι η διαρκής σκλήρυνση του καθεστώτος.
Το γυαλί πια έχει ραγίσει. Το αίμα της επαναστατημένης κοινωνίας, δεν μπορεί να ξεπλυθεί πια από τους δρόμους. Το καθεστώς σάπιο μέχρι το μεδούλι, διεφθαρμένο, πολλαπλώς ηττημένο απέναντι στους εχθρούς του. Έχοντας ρημάξει την χώρα απ’ άκρη σε άκρη, με την γεωργία να καταρρέει, την λειψυδρία να έρχεται σα συνέπεια της διαφθοράς στα έργα υποδομής, τις πόλεις να βουλιάζουν μέσα στην ρύπανση και την μόλυνση, και την βουλιμία του κατεστραμμένου πια πυρηνικού προγράμματος, να έχει απορροφήσει εδώ και 20 χρόνια κάθε πόρο της χώρας.
Μόνο η Ρωσία, η Τουρκία και η Κίνα κρατούν όρθιο το καθεστώς. Όσο για τον Τραμπ ενθάρρυνε τους Ιρανούς να βγουν στο δρόμο, χωρίς να γνωρίζουμε τι ακριβώς σκοπεύει να πράξει τελικά. Μήπως θέλει να επιλέξει μια ‘λύση Βενεζουέλας’, συνδιαλλαγή δηλαδή με φράξιες του καθεστώτος;
Ωστόσο, πνιγμένη στο αίμα ή όχι, η επανάσταση των Ιρανών είναι μεγαλειώδης και ηρωϊκή. Η μακροχρόνια αντίθεση στην θεοκρατία, η αποκάλυψη των μηχανισμών της, μιας εξουσίας που φτάνει μέχρι τον έλεγχο των σωμάτων, και κυρίως ο κόσμος των ιδεών και των αξιών που αντιτάσσεται στην ισλαμική θανατολαγνεία, συμβάλλουν σε μια ευρύτερη ιδεολογική και πολιτιστική άνοιξη. Αρκεί κανείς να δει τον ιρανικό κινηματογράφο.
Οι ιδέες της δημοκρατίας, της ισότητας των φύλων, του κράτους δικαίου, της θρησκευτικής και εθνικής αυτοδιάθεσης ανανεώνονται σήμερα περισσότερο στην Τεχεράνη, το Ιρανικό Κουρδιστάν και… το Κίεβο. Και πολύ λιγότερο στην Νέα Υόρκη, το Παρίσι ή το Λονδίνο όπου ένας ψευδώνυμος αντι-ιμπεριαλισμός μεταβάλλεται σε άλλοθι σύμπλευσης με τον ισλαμοφασισμό, και φίμωσης των επαναστάσεων εναντίον του.
Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, υπεραριστερός Μαμντάνι, μόλις που ψέλλισε μια τυπική καταδίκη της καταστολής –κι αυτό παρ’ όλο που είναι κατά το ήμισυ Ιρανός. Και στην Ελλάδα, οι κυριότερες συνιστώσες της Αριστεράς ανέμεναν μια βίαιη επέμβαση του Τραμπ «όπως οι άλλοι το Πάσχα», για να κρύψουν ότι συμπαρατάσσονται με την τυραννική θεοκρατία. Ή που ζητούν πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων από τους διαδηλωτές, «γιατί σηκώνουν την σημαία με το λιοντάρι» (λες και είχε άλλη ποτέ η χώρα). Στο ζήτημα του Ιράν δίνεται και μια ιδεολογική μάχη μέσα στην Ελλάδα, με όλους εκείνους που γοητεύονται ή συμπορεύονται με τους Ευρασιατικούς αυταρχισμούς, κάτω από την καθοδήγηση του πουτινισμού.
Η πτώση του καθεστώτος, τώρα ή τους επόμενους μήνες, θα είναι ένα υπέροχο νέο για την Μέση Ανατολή, αλλά και ευρύτερα τον κόσμο ολόκληρο. Ο ισλαμικός φονταμενταλισμός το 1979 καρπώθηκε και διέστρεψε μια αυθεντική επανάσταση, εξοντώνοντας τους πρωταγωνιστές της αντίστασης ενάντια στο Σάχη (πάνω από 10.000 εκτελεσμένοι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980) και εγκατέστησε μια θεοκρατική τυραννία που τώρα φθάνει στο τέλος της. Η ιρανική επανάσταση είναι σήμερα η πρώτη επανάσταση ενάντια στον ισλαμισμό.
Αλλά και ευρύτερα: η Τουρκία έχει πρόβλημα, καθώς με ένα Ιράν ανοιχτό στην Δύση χάνει την γεωπολιτική αξία με την οποία μπορεί να εκβιάζει Ευρωπαίους (κυρίως) και Αμερικάνους. Κάτι που αφορά και εμάς στην Ελλάδα. Ούτως ή άλλως, και οι δικές μας σχέσεις με ένα κοσμικό Ιράν θα ήταν πολύ στενότερες. Η Ρωσία, που δολοφονεί τους Ουκρανούς με ιρανικούς δρόνους, έχει επίσης πρόβλημα. Και η Κίνα που την χρησιμοποιεί και για τους υδρογονάνθρακες, και ως νευραλγικό κόμβο του ‘νέου δρόμου του Μεταξιού’ της.
Και στο κάτω κάτω, καθώς πρόκειται για μια αυθεντική δημοκρατική επανάσταση και έναν ‘ύμνο προς την Ελευθερία’ στο υπόβαθρο ενός μεγάλου πολιτισμού, πλήττει όλη την «διεθνή της απολυταρχίας». Τους Πούτιν και Σι Ζι Πινγκ αυτού του κόσμου. Και απειλεί με κατάρρευση το τείχος του ευρασιανιμού.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η δημοκρατική επανάσταση στο Ιράν αξίζει την αμέριστη υποστήριξή μας.
Ζήτω η Ιρανική Επανάσταση
ΑΡΔΗΝ 16 Ιανουαρίου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου