Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ που διεξάγεται αυτές τις μέρες θα περνούσε αδιάφορο, εφόσον δεν τίθεται ζήτημα ηγεσίας, αν δεν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο και αν δεν προοιωνιζόταν ανατροπές στην Κεντρο-αριστερά από την κυοφορούμενη εμφάνιση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.
Παρακολούθησα την ομιλία του Προέδρου κου Ανδρουλάκη, εστιαζόμενος περισσότερο στο εθνικό μας σύμβολο που κυμάτιζε πίσω του. Στα θετικά οι αναφορές του στο διεθνές δίκαιο που υπονομεύεται από την νέα διακυβέρνηση Τραμπ όπως και της Ευρωπαϊκής ενότητας, η υπεράσπιση της οποίας αποτελεί την βάση ενός νέου πατριωτισμού.
Πέρα από αυτά, εκτιμώ πως η ομιλία αναλώθηκε σε μια προσπάθεια διαβεβαίωσης του ακροατηρίου περί μη προοπτικής συγκυβέρνησης με την ΝΔ, η οποία είναι ταυτισμένη με τις παρακολουθήσεις, τα σκάνδαλα, τον πλουτισμό και την διαφθορά. Σαν μια δημόσια διαβεβαίωση του κου Ανδρουλάκη προς τον κο Δούκα ότι οι διαχωριστικές γραμμές με την ΝΔ είναι αβυσσαλέες και παρά την δημοσκοπική πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ που εκφράζει Κυβερνητική προοπτική δεν πρόκειται να συμπράξει μαζί της! Στον κο Δούκα που έχει επιλέξει την συνεργασία στον 1ο δήμο της χώρας με τον εθνο-μηδενισμό των Οικολόγων και την τουρκόφιλη ΑΝΤΑΡΣΥΑ και για τον οποίο η ανοιχτή κοινωνία μεταφράζεται σε ψηφίσματα συμπαράστασης υπερ του διεθνώς καταζητούμενου προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στην Ελλάδα.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αν κάτι θα περίμενε η κοινωνία από το σημερινό ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση είναι η διαβεβαίωση ότι μετά τις εκλογές θα εξαντλήσει όλα τα ενδεχόμενα ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί στην ακυβερνησία. Ακυβερνησία που σε συνθήκες γεωπολιτικής ρευστότητας θα πρόσφεραν ευκαιρίες στους γείτονες που επιβουλεύονται την εθνική μας κυριαρχία. Και ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις θα γίνουν στην βάση βασικών αρχών του δημοκρατικού πατριωτισμού από τις οποίες το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να υπαναχωρήσει. Αυτό προϋποθέτει για παράδειγμα να ξεκαθαρίσει δημόσια ο Πρόεδρος ποιοι στην παρούσα διεθνή συγκυρία είναι υπερ των εθνικών μας συμφερόντων και ποιοι το υπονομεύουν. Γιατί ο πατριωτισμός στον οποίο αναφέρεται δεν εκδηλώνεται στο κενό αλλά στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης του δεσποτικού ευρασιανισμού με επίκεντρο την Κίνα, την Ρωσία, τους μουλάδες του Ιράν και τον νέο-θωμανισμό του Ερντογαν κατά των απίστων και της Δύσης. Ένας νέος πατριωτισμός επίσης θα σήμαινε έναν βαθύτερο ιδεολογικό μετασχηματισμό του κόμματος έναντι της θέσης των ανοιχτών συνόρων του δικαιωματισμού και της πολύ-πολιτισμικότητας όπως έγινε στο Δανέζικο ή στο Σουηδικό σοσιαλιστικό κόμμα ή επίσης μια εθνική στρατηγική για την άμυνα κοκ.
Για να γίνει επίσης πειστικό το ΠΑΣΟΚ στον κεντρώο χώρο θα πρέπει να διέλθει την βάσανο της αυτοκριτικής. Από το πελατειακό Κράτος της δεκαετίας του 80 μέχρι τον παρασιτισμό και τον εθνο-μηδενισμό της διακυβέρνησης Σημίτη, η οποία -παρά τα μεγάλα και σημαντικά εθνικά έργα και την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ- ευθύνεται για την μετέπειτα χρεωκοπία, τη διάλυση της άμυνας και το σχέδιο ΑΝΑΝ. Κι αν κάποτε γινόταν αυτή η δημόσια αυτοκριτική θα απομακρύνονταν από τα πρώτα καθίσματα των ομιλιών πρόσωπα μισητά στην κοινή γνώμη για τους χειρισμούς τους την περίοδο της οικονομικής κρίσης όπως ο Γιωργάκης Παπανδρέου κι ο εμπαθής Ευάγγελος Βενιζέλος….
Μέχρι τότε και ελλείψει εθνικού οράματος για την χώρα, το ΠΑΣΟΚ θα πολιτεύεται ως απολογητής της μεταπολίτευσης -ενώ αυτή έχει τελειώσει αμετάκλητα-, με προτάσεις για την αύξηση της ζήτησης και όχι της παραγωγής και με φθαρμένα συνθήματα περί του "λαού που δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά…."
29.03.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου