Τίποτα σε τούτο το ομιχλώδες τοπίο με την συνεχιζόμενη βροχή δεν προμηνύει την Άνοιξη που φαίνεται πως χάνεται στο γύρισμα των εποχών. Και κατά πως λέει κι ο ποιητής: «..υπάρχουν άραγε εδώ που συναντιέται το πέρασμα της βροχής του αγέρα και της φθοράς υπάρχουν, η κίνηση του προσώπου το σχήμα της στοργής εκείνων που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες στη ζωή μας; ….ή μήπως όχι δεν απομένει τίποτε παρά μόνο το βάρος η νοσταλγία του βάρους μιας ύπαρξης ζωντανής εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας σαν τα κλωνάρια της φριχτής ιτιάς….». Κι όσο θ αποζητούμε σ αγάλματα, εικόνες και σπασμένες πέτρες, γγίζοντας κάποτε με τα δάχτυλα μας την αφή του « ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ την προσωπίδα παντού μαζί μας, κάτω από ένα όνομα: «Ασίνην τε…Ασίνην τε…» Γ. Σεφέρης Ασίνη, καλοκαίρι 1938.
Καλό μήνα!
Ναύπλιο, Τολό, Μάιος 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου