STAGE

Η απόφαση της νέας Κυβέρνησης να απομακρύνει από την εργασία τους εργαζόμενους με καθεστώς απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage) είναι προφανές πως δεν έγινε με κριτήριο την πάταξη του ρουσφετιού και των πελατειακών σχέσεων στο δημόσιο τομέα . Η επιλογή είχε να κάνει πολύ περισσότερο με την διαμόρφωση «κλίματος» για λήψη μόνιμων και διαρθρωτικών μέτρων για την αντιμετώπιση του τεράστιου δημοσιονομικού ελλείμματος που υπερβαίνει επίσημα το 12% έναντι των συνεχών πιέσεων που δεχόμαστε από το διευθυντήριο της Ε.Ε. Μέτρα που όπως φαίνεται για άλλη μια φορά θα πλήξουν τους περισσότερο αδύναμους και ιδιαίτερα την νέα γενιά η οποία καθίσταται σταδιακά από «γενιά των 700ων» σε γενιά ανέργων!

Το ισχυριζόμαστε αυτό αφού είναι εντελώς απίθανο να δεχτούμε πως θα μπορούσε ο ιδιωτικός τομέας μιας παρασιτικής και σε κρίση χώρας, να δημιουργήσει προοπτικές απασχόλησης για τους πάνω από 40.000 νέους που θα βρεθούν άμεσα χωρίς εργασία για να μην αναφερθούμε και στις χιλιάδες εκείνων που διατηρούν συμβάσεις έργου στους ΟΤΑ και στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα οι οποίοι πρόκειται να απομακρυνθούν σε ορίζοντα 4ετίας βάση της νέας εγκυκλίου του Υπ. Εσωτερικών.
Τι αναμένεται λοιπόν; Εκτόξευση της ανεργίας στο 11% -και ιδιαίτερα της μακροχρόνιας η οποία πλήττει ήδη 190.000 ανέργους- , αύξηση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης και της προσωρινής εργασίας -ήδη η μόνιμη απασχόληση για πρώτη φορά μετά το 1988 σημειώνει μείωση κατά 2,4%- , διόγκωση της εκμετάλλευσης στον ιδιωτικό τομέα με περαιτέρω απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Ζούμε σε μια χώρα απόλυτης εργοδοτικής αυθαιρεσίας με :300.000 δήθεν αυτό-απασχολούμενους που παρουσιάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες ενώ παρέχουν εξαρτημένη εργασία, 200.000 εργαζόμενους με μερική απασχόληση ενώ απασχολούνται με πλήρες ωράριο , 600.000 αδήλωτους και ανασφάλιστους εργαζόμενους .
Οι εξελίξεις αυτές σηματοδοτούν αναμφίβολα τον ριζικό περιορισμό των δυνατοτήτων του Κράτους και των κομμάτων εξουσίας να διατηρούν την συναίνεση ευρέων κομματιών των μεσο-στρωμάτων σε συνθήκες παρασιτισμού και κρίσης. Το Κράτος των κομμάτων της μεταπολίτευσης επιβίωσε αναπαράγοντας άθλιες μορφές πελατειακών σχέσεων και ρουσφετολογικούς διορισμούς καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση για βόλεμα στο δημόσιο σε χιλιάδες νέους . Οι πελατειακές μορφές προσωρινής και κακοπληρωμένης απασχόλησης σε δεκάδες προγράμματα που χρηματοδοτούνταν από εθνικούς και κοινοτικούς πόρους αποτέλεσε στην ουσία προκάλυμμα στην ανεργία και εμπόριο ελπίδας για εξασφαλισμένη εργασία.
Η όξυνση του παρασιτισμού ιδιαίτερα μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ , την δημοσιονομική πειθαρχία που συνδυάστηκε με την κυκλοφορία του ευρώ , την παγκοσμιοποίηση των αγορών και την αθρόα εισροή μεταναστών είχε σαν αποτέλεσμα την σταδιακή αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και της σταθερής και πλήρους εργασίας με ένταση του φαινομένου στους νέο-εισερχόμενους στην αγορά εργασίας και στις γυναίκες . Για όλη την προηγούμενη περίοδο ο σχεδιασμός της εκπαιδευτικής πολιτικής , η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου μέσω του Life style και οι νέες μορφές απασχόλησης τύπου stage έγιναν με αποκλειστικό γνώμονα την κάλυψη του πραγματικού και διαρθρωτικού προβλήματος της ανεργίας και τον από-προσανατολισμό των νέων. Αποτέλεσμα ήταν η συνεχή παράταση ένταξης στην αγορά εργασία που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει τα 35-40 χρόνια . Για όλη αυτή την περίοδο το βάρος της αναπαραγωγής των νεότερων ηλικιών πέφτει αποκλειστικά στους ώμους της παραδοσιακής οικογένειας η οποία την ίδια στιγμή οδηγείται στον υπερ-δανεισμό και στην χρεοκοπία ενώ το δημογραφικό πρόβλημα συνεχώς οξύνεται δημιουργώντας μια κοινωνία γερόντων . Αδιέξοδο!

Το ζήτημα λοιπόν δεν έχει να κάνει στενά με τα stage του δημοσίου τις ανισότητες με τον ιδιωτικό τομέα, την μοριοδότηση τους, την μονιμοποίηση τους –θέματα που βεβαίως θα πρέπει να διευθετηθούν - αλλά συνολικά με το πώς αντιλαμβάνεται μια κοινωνία το συλλογικό της μέλλον και τι προοπτικές δίνει στους νέους ανθρώπους για να το πραγματώσουν.
Στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι προφανές πως θα πρέπει να προσμετρηθεί η αποκτηθείσα εργασιακή εμπειρία και να μοριοδοτηθεί ισότιμα στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα . Για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού των ανέργων που θα προκύψουν αλλά και αυτών που ήδη είναι ,απαιτείται άμεσα η καταβολή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για όλους τους πολίτες που συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας τους με πόρους που θα προκύψουν από την αναδιανομή του πλούτου . Επιπρόσθετα η αποκτηθείσα εργασιακή εμπειρία θα μπορούσε να διοχετευτεί στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στην Κοινωνική Οικονομία και σε νέου τύπου συνεταιρισμούς αντιμετωπίζοντας άμεσες κοινωνικές και οικολογικές ανάγκες σε τοπικό επίπεδο .
Δυστυχώς στην σημερινή νέο-ελληνική πραγματικότητα κυριαρχεί ο μηδενισμός και η απαισιοδοξία γεγονός που ευνοεί το εφήμερο και το παροδικό βόλεμα με όποιο τίμημα και χωρίς ηθικούς φραγμούς . Μια υπέρβαση της μίζερης πραγματικότητας που ζούμε θα προϋπέθετε ένα νέο συλλογικό όραμα βασισμένο σε ένα ριζικά διαφορετικό σύστημα αξιών με μια πραγματική αναπτυξιακή προοπτική για την χώρα που θα δημιουργούσε βιώσιμες μορφές απασχόλησης και κοινωνικής ένταξης. Ένα όραμα για μια νέα κοινωνική πραγματικότητα που θα προωθούσε την αλληλεγγύη και την αυτονομία, που θα αναδείκνυε τον κοινοτικό τρόπο ζωής σε σύγχρονες συνθήκες και θα έδινε την δυνατότητα στον καθένα να συμμετάσχει στην λήψη των αποφάσεων για την ζωή του.

Θα πετύχει το Κοινωνικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ;

Η νέα Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου καλείται χωρίς κανένα περιθώριο ανοχής να πάρει άμεσα μέτρα για την ανασυγκρότηση της Ελληνικής Κοινωνίας. Οι μέχρι τώρα προεκλογικές εξαγγελίες και τα όσα αποτυπώθηκαν στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ στο πλαίσιο της προτεινόμενης Κοινωνικής Πολιτικής δεν αποτελούν παρά ευσεβείς πόθους που στην καλύτερη των περιπτώσεων αποτέλεσαν μέσο για την επίτευξη της πολιτικής νίκη που ήταν αναμφισβήτητα μεγάλη.
Η άποψη που έχουμε σταθερά εκφράσει στο έντυπο αυτό είναι σταθερή : δεν υπάρχει δυνατότητα άσκησης κοινωνικής πολτικής αν δεν προκείψει ανατροπή του παραστισμού της ελληνικής οικονομίας και προώθηση ενός ριζικά διαφορετικού μοντέλου ανάπτυξης . επίσης αναφέραμε πως το διακύβεθμα ατυών των εκλογών ήτηαν η τσέπη μας και αυτό σ ένα στενό πλαίσιο με ελάχιστες αναφορές στον διεθνή παράγοντα , την κρίση της παγκοσμιοποίησης, τις γεωπολιτικές εξελίξεις , την νέα αρχιτεκονική της Ευρώπης κοκ. Μια τέτοια ατζέντα είναι προφανές πως θα ωφελούσε το ΠΑΣΟΚ που με ανέξοδες υποσχέσεις τόνωσε την ελπίδα –ίσως για τελευταία φορά- των κοινωνικών στρωμάτων που στην πλειοψηφία τους ήταν τα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Να αναφέρουμε τις βασικές παραμέτρους μιας κοινωνικής πολιτικής και τα κρίσιμα ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν σ ολη την προηγούμενη περίοδο :
- Πως να ασκήσεις κοινωνική πολτική και να εφαρμόσεις την πράσινη ανάπτυξη όταν η χώρα ζει με δανικά , η ανταπόκριση στις ανάγκες των δανειστών γίνεται με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου που το ονομάζουν ιδιωτικοποιήσεις
- Πώς να στηρίξεις τις ΜΜΕ που αποτελούν την ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας όταν δεν αλλάζουν τα δεδεομένα του ελεύθερου εμπορίου και τα προνόμια τπου δίνονται στις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες ελέγχοντας την αγορά αποκτούν μεγάλη πολιτκή επιρροή προς όφελος των γεωπολιτικών συμφερόντων των χωρών προέλευσης τους
- Πώς να διασφαλίσεις εργασιακές σχέσεις όταν με το σύμφωνο σταθερότητας και το κοινό νόμισμα η μόνη δυνατότητα αύξησης της αναταγωνιστικότητας της οικονομίας είναι εις βάρος του εργαζόμενου την ίδια στιγμή που η αθρόα εισροή μεταναστών αυξάνει συνεχώς την προσφορά εργατικών χεριών για θέσεις παραγωγής που συνεχώς μειόνονται ;
- Πώς να ανασυγκροτήσεις την παραγωγή όταν ο χρηματηστικός τομέας και οι τράπεζες αποτελούν οάσεις κερδοφορίας των οικονομικών ελίτ οι οποίες απορροφούν τα υπερκέρδη και τα οποία ανακυκλόνουν σε καταναλωτικά προιόντα ως επιτοπλείστον εισαγώμενα;
- Πώς να προωθήσεις την πράσινη οικονομία όταν δεν είσαι διατεθημένος να έρθεις σε ρήξη με τις Αμερικάνικες –κυρίως – πολυεθνικές πετρελαίου , δεν υποστηρίζεις μέτρα καάργησης του δολαρίου από κυριάρχο νόμισμα στην ισοτιμία με το πετρέλαιο και δεν ανήγεις την χώρα σε στρατηιγικές συνεργασιες με την Ανατολή και τον Νότο που θα αυξήσει την δυνατότητα αυτονομίας της;

Είναι προφανές πως μια ανασυγκρότηση της Οικονομίας και της Κοινωνίας θα σήμαινε επαναδιαπραγμάτευση αυτών των όρων που αποτελούν τις βασικές αιτίες εξάρτησης των περιφερειακών οικονομιών από τα καπιταλιστικά κέντρα ισχύος κάτι που θα προυπέθετε : α) χώρα με κύρος και β) κοινωνικές δυνάμεις και υποκείμενα βαθιά ενημερωμένα και ενεργά στα βασικά ζητήματα που διακυβέβουν το μέλλον τους. Ποιο κύρος όμως μπορεί να έχει μια χώρα παράσιτο που ζεί με δανεικά , εμβάσματα και έχει καταντήσει τουριστικομάγαζο δεύετερης διαλογής; Ποιο κύρος μπορεί να έχει μια χώρα για να διαπραγματευτεί την οικονομική της ανασυγκρότηση και εν τέλει την επιβίωση της στο διεθνές περιβάλλον όταν έχει καταστεί χώρα μειωμένης κυριαρχίας και συνεχούς υπχωρούσα στον επελάβνονμτα νέο-οθωμανισμο; Γι αυτό και είμαστε αρκετα επιφυλακτική στην πιθανότητα επιτυχίας του κοινωνικού προγράμμτος της νέας Κυβένρησς ακόμα κι αν αυτό υλοποιηθεί με την συμβολή των δυτικών οικονομολόγων. Γι αυτό θεωρούμε πολύ σημαντικά τα δημοψηφίσματα στην Ε.Ε που γίνονται κάτω από τους εκβιασμούς της διεθνούς ελίτ και αφορούν στο νέο Ευρωπαικό οικοδόμημα που οδηγεί σ ένα νέο ευρωαπικό υπερκράτος με ακόμα μεγαλύερους περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία των λαών της γηραιάς ηπείρου.
Με βάση λοιπόν τα προαναφερθέντα η ανασυγρότηση της χώρας θα προυπέθετε μέτρα όπως :
- Η κατάργση του συμφώνου σταθερότητας και η αντικατάσταση του με ένα σύμφωνο κοινωνικής και οικολογικής σταθερότητηας
- Το πάγωμα των διαδικασιών ενίσχυσης του ευρωπαικού κράτους με παράλληλη ενίσχυση της περιφερειακής –βαλκανικής και μεσογειακής συγλρότησης καθώς και του έθνους κράτους
- Η αλλαγή των όρων του ελέυθερου εμπορίου με θέσπιση ποοτικού πλαφόν για την εγχώρια παράγωγη προιόντων κατά κλάδο της οικονομίας
- Η επιβολή φόρου Tobin στις διεθνής μετακινήσεις του κλερδοσκοπικού κεφαλαίου και στο τραπεζικό κεφάλαιο με παράλληλη αναδιανομή του πλούτου
- Η κατάργηση του χρέους η μέρος αυτού το υπόλοιπο του οποίου θα πρέπει να πληρώσουν οι κοινωνικές εκείμενες ομάδες που το δημιουργησαν και το επέτειναν με την χλίδη, την υπερκατανάλωση και την λεηλασία του φυσικού μας πλούτου
- Η επιβολή ενεργειακού φόρου και πράσινης φορολογίας για την εξοικονόμιση χρημάτων για την αποκάσταση της οικολογικής καταστοφής που έχει συνετελεστεί και συντελείται καθώς και στην αναδιάρθρωση του αγροτοπ-διατροφικού μοντέλου παράγωγης
- Η οριοθέτηση των μεταναστευτικών ροών με οικονομική στήριξη και ενίσχυση της ενδογενούς ανάπτυξης των χωρών προέλευσης , την νομιμοποίηση ενός ποσοστού των υφιστάμενων μεταναστών , τον σεβασμό των δικαιωμάτων των πολιτικών προσφύγων και την επεαναπροόθηση όσων δεν μπορουν να ενταχθούν ομαλά
- Η ριζική αποκέντρωση της υδροκέφαλης προτέυουσας και μεταφορά του διοικητικού της κέντρου και αναδιάρθρωσης της σχέσης αστικών κέντρων και υπαίθροτ

Τέτοιου είδους μέτρα βεβαίως θα προυπέθεταν επαναστατικές κοινωνικές διεργασίες που δεν φαίνονται να συνετλούνται ακόμα στην ελληνική κοινωνία όμως καθίστανατι απαραίτητα για να προωθηθεί ένα νέο μοντέλο παραγωγής στη χώρα .Ένα μοντέλο από-ανάπτυξης του μαζικού τουρισμού και του εμπορίου άχρηστων εμπορευμάτων με παράλληλη προώθηση πραάγωγής δημόσιων αγαθών , εμπορευμάτων με μεγάλο κύκλο ζωής με όσο το συνατόν μικρή απόσταση μεταξύ του τόπου παραγωγής και κατανάλωσης . Ένα μονέλο που θα ξεκινούσε παο τον προσδιορσμό των ριζικών αναγκώνκαι θα φρόντιζε να τις καλύπτει για όλους τους πολίτες χωρίς διακρτίσεις και θα στηρίζεται στις συνεταιριστικές και αυτοδιχειριστικές μορφές παραγωγής και διανομής.

Στη δίνη της Οικονομικής ύφεσης

Δυστυχώς φαίνονται να επιβεβαιώνονται όλες οι αρνητικές προβλέψεις για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας . Το χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η διαφορά φάσης που παρουσιάζει η εκδήλωση της κρίσης αυτής μεταξύ υμών και των υπολοίπων αναπτυγμένων χωρών . Ενώ λοιπόν οι υπόλοιπες οικονομίες –πλην της Αμερικάνικης- παρουσιάζουν στοιχεία εν δύναμη ανάκαμψης, στη χώρα μας ήδη από τα τέλη Ιουνίου η αύξηση του ΑΕΠ βρίσκεται κάτω του μηδενός (-0,2%) έναντι του 3,4% στις αρχές του χρόνου . Το γεγονός αυτό εξηγείται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παρασιτισμού της ελληνικής οικονομίας και της εξάντλησης του μεταπολεμικού μοντέλου ανάπτυξης. Ο παρασιτισμός εκδηλώνεται από το γεγονός ότι η πορεία της ελληνικής οικονομίας σχετίζεται -κυρίως και κατ’ αρχήν- από τους εισρεόμενους πόρους : τα εμβάσματα , την ναυτιλία , τον τουρισμό και τα κονδύλια της Ε.Ε .
2,7 δις € ήταν οι απώλειες από την ναυτιλία μόλις το α’ εξάμηνο του 2009 –πτώση 28,5% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο – και γύρω στα 500 εκατ € οι αντίστοιχες απώλειες στον τουρισμό ο οποίος εκτιμάτε πως θα υποστεί μείωση της τάξης του 20% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.. Αν στα παραπάνω συν-υπολογίσουμε μια αντίστοιχη πτώση κατά 20% των εισρεόμενων πόρων από την Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν ξεπέρασαν τα 2,6 δις € το α’ εξάμηνο του 2009 έναντι 3,2 δις € την αντίστοιχη περσινή περίοδο διαπιστώνουμε τις βασικές αιτίες συρρίκνωσης του εθνικού μας προϊόντος .
Η κρίση λοιπόν της παγκοσμιοποίησης και των διεθνών αγορών είναι προφανές πως πλήττει καίρια την ελληνική παρασιτική διάρθρωση για τον απλούστατο λόγο ότι η χώρα δεν έχει εγχώρια παραγωγική δομή τέτοια που να τις επιτρέψει να απαντήσει σ αυτή θετικά. Έτσι ενώ όλα τα ισχυρά κράτη πήραν μέτρα στήριξης των εθνικών οικονομιών τους η Ελλάδα επιχειρεί να απαντήσει στην κρίση διευρύνοντας την εξωστρέφεια της και επεκτείνοντας τον δανεισμό. Αδιέξοδο!
Ποιο συγκεκριμένα , τα βασικότερα μέτρα που έλαβε η που σχεδιάζει να εφαρμόσει ελληνική κυβέρνηση για την τόνωση της οικονομίας μ ένα πακέτο 4,3 δις € είναι: η ενίσχυση της κυκλοφορίας των πολυτελών ΙΧ!!!!!, η απόσυρση των παλιών κλιματιστικών , οι εγγυήσεις για δάνεια προς επιχειρήσεις ,η χρηματοδοτική ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων , η ανακαίνιση και η ενεργειακή αναβάθμιση των παλιών κτιρίων. Τα περισσότερα από τα μέτρα αυτά –ακόμα και όσα είναι σε σωστή κατεύθυνση – οδηγούν παρά ταύτα στην αύξηση των εισαγωγών και στην περεταίρω εξάρτηση της οικονομίας μας από το διεθνές εμπόριο.
Ενώ λοιπόν θα έπρεπε να προηγηθεί ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης της αγροτικής παραγωγής και η διασύνδεση του με τον μεταποιητικό τομέα -ο οποίος έχει υποστεί συρρίκνωση 11, 5% μόλις σ ένα χρόνο – οι ελληνικές ελίτ επιχειρούν την περεταίρω διεθνοποίηση της ελληνικής οικονομίας. Που έχει οδηγήσει όμως αυτή η πολιτική την περίοδο αφότου ξέσπασε η κρίση; Στην αξιοσημείωτη πτώση κατά 14% του λιανικού εμπορίου μόλις τον Μάιο, στην εκτόξευση των ακάλυπτων επιταγών κατά 290% φτάνοντας τα 2 δις €, στην μείωση κατά 21% των εξαγωγών μας που υποχώρησαν στα 22,8 δις € το πρώτο εξάμηνο του 2009 από 32,2 δις € το αντίστοιχο περσινό . Τέλος στην διεύρυνση της «μαύρης τρύπας» του ελλείμματος που ξεπέρασε τα 4 δις € δλδ -7,2 % του ΑΕΠ- γεγονός που απειλεί την εκ νέου απαίτηση δανεισμού της χώρας με 60 δις €. Τι όμως θα σημάνει ένας νέος δανεισμός για την χώρα μας ; μα φυσικά την εφαρμογή των βασικότερων αξόνων του πακέτου σταθεροποίησης της εθνικής μας οικονομίας στη βάση των υποδείξεων του ΔΝΤ δλδ : αύξηση εσόδων –βλέπε νέες φορολογίες- με συγκράτηση των δημοσίων δαπανών . Νέο μισθολόγιο για τους νέο-εισερχόμενους με πάγωμα μισθών και συντάξεων. Ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με ευέλικτα ωράρια και απολύσεις . Μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με εξισώσεις ορίων συνταξιοδότησης αντρών και γυναικών με επανεξέταση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων και κίνητρα παραμονής στην εργασία και μετά την συνταξιοδότηση. Αύξηση της ανταγωνιστικότητας με άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και περεταίρω διείσδυση του ξένου κεφαλαίου και των πολυεθνικών σε τομείς «φιλέτα» του Ελληνικού Δημοσίου. Πρέπει εδώ να τονιστεί πως η χώρα έχει ήδη καταστεί «όμηρος» του ΔΝΤ με μυστική συμφωνία σε ευρωπαϊκό επίπεδο από την άνοιξη του 2009 βάση της οποίας εκδόθηκαν κοινά ομόλογα της ζώνης του ΕΥΡΩ για την ανακούφιση των ελλειμμάτων της Ελλάδας και της Ιρλανδίας αφού τα δικά μας ομόλογα ήταν άκρως προβληματικά στις διεθνείς αγορές. Οι Γερμανοί πείστηκαν τελικά θέτοντας την ανάγκη λήψης σκληρών διαρθρωτικών μέτρων στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία ειδάλλως θα χρειαστεί να επέμβει δραστικά το διευθυντήριο της Ε.Ε , για πρώτη φορά στην πορεία της Ε.Ε
Γίνεται λοιπόν κατανοητή η κρισιμότητα της κατάστασης αφού τα δημοσιονομικά μεγέθη έκτοτε έχουν ξεφύγει και οι επιπτώσεις της κρίσης στη χώρα μας θα είναι ποιο σοβαρές και μεγαλύτερης διάρκειας, δεδομένης και της δέσμευσης για συγκράτηση του ελλείμματος κάτω του 3,7%.Υπο αυτό το πρίσμα φαίνεται απίθανο κάποιο από τα κόμματα εξουσίας να μπορεί να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κρίση και τον κοινωνικό της αντίκτυπο αφού το πολιτικό κόστος της λήψης των διαρθρωτικών μέτρων είναι τεράστιο. Ήδη έχουν προστεθεί 100.000 νέοι άνεργοι σ ένα χρόνο οδηγώντας την ανεργία στο 10,5% -ενώ η πραγματική έχει ήδη ξεπεράσει το 15%-. Γι αυτό και πληθαίνουν όσοι υποστηρίζουν την ανάγκη συνεργασίας Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ ως την μόνη δυνατότητα απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα από την πλευρά της οικονομικής ελίτ .
Μια άλλη προσέγγιση που θα ευνοούσε τα συμφέροντα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων θα ήταν αυτή της ενδυνάμωσης της εθνικής οικονομίας με αύξηση των πόρων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Οι πόροι θα μπορούσαν να βρεθούν με αύξηση των άμεσων και πράσινων φόρων για τον περιορισμό της σπατάλης, της πολυτελούς και οργιώδους κατανάλωσης, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της κυκλοφορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου καθώς και από την εφαρμογή μέτρων δασμολογικής πολιτικής. Στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής θα είχε νόημα και η εφαρμογή ενός αυστηρού συστήματος τεκμηρίων διαβίωσης. Οι πόροι αυτοί θα έπρεπε να κατευθυνθούν στην ενίσχυση του αγροτο-διατροφικού τομέα στα πλαίσιο ενός εθνικού σχεδίου για την διατροφική αυτάρκεια της χώρας , στην διαμόρφωση ποσοτικών στόχων για την κάλυψη των ενεργειακών μας δαπανών από ΑΠΕ με συγκεκριμένη ετήσια αύξηση καθώς και στην ενίσχυση της μεταποίησης ενισχύοντας τον συνεταιριστικό και συνεργατικό τομέα και δημιουργώντας συνθήκες καθετοποίησης της παραγωγής σε επίπεδο μικρο-περιφέρειας . Επιπλέον στην αναδιοργάνωση της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας μας με στρατηγικές συνεργασίες στα Βαλκάνια και στην Ρωσία . Βασική προϋπόθεση ενός τέτοιους σχεδίου θα ήταν η αναζωογόνηση της περιφέρειας που δεν μπορεί παρά να συνδυαστεί με την συρρίκνωση του λεκανοπεδίου, αλλά και με την προώθηση ενός εναλλακτικό χρηματοπιστωτικού συστήματος που να στηρίζει τις εγχώριες και τοπικές επενδύσεις στον αντίποδα της ληστρικής κερδοσκοπίας του τραπεζικού κεφαλαίου μέχρι σήμερα. Είναι τέλος προφανές πως το Παν/μιο και η έρευνα θα πρέπει να συνδεθεί άμεσα με μια εθνική στρατηγική παραγωγικής αναδιάρθρωσης αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό και τα φυσικά και πολιτιστικά κοιτάσματα κάθε τόπου.

Ινφογνώμων Πολιτικά: Με νύχια και δόντια κράτησε τη Λευκωσία

Ινφογνώμων Πολιτικά: Με νύχια και δόντια κράτησε τη Λευκωσία

Αγώνας για την γη και την ελευθερία

ΚΑΘΕ ΒΑΡΕΛΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ
ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ TΟΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟ
ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ!
ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ ΙΘΑΓΕΝΗΣ
ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ,
ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ!

Στην επαρχία της Bagua, το ξημέρωμα της 5ης Ιούνη, οι ειδικές δυνάμεις της περουβιανής αστυνομίας προσπάθησαν να διαλύσουν ένα από τα πολλά μπλόκα των αυτοχθόνων λαών του Αμαζονίου, που εμπόδιζαν την πρόσβαση των πετρελαιοπαραγωγών εταιριών στο νότιο τμήμα του δάσους στο δρόμο Belaunde Terri στο σημείο που ονομάζεται «Στροφή του Διαβόλου» (Curva del Diablo). Με σφαίρες, δακρυγόνα και ελικόπτερα, θέλησαν να αιφνιδιάσουν τους ιθαγενείς της Υπερεθνικής Ένωσης για την Ανάπτυξη της Περουβιανής Αμαζονίας (AIDESEP), οι οποίοι αντιστάθηκαν άοπλοι στις δυνάμεις καταστολής του Alan Garcia. Περισσότεροι από 40 ιθαγενείς των φυλών Awajun και Wambis σκοτώθηκαν σ ένα πρωινό, περισσότεροι από 100 κρατούνται στις φυλακές ενώ πολλοί απήχθησαν αιμόφυρτοι μέσα από τα νοσοκομεία που μεταφέρθηκαν! Όλα αυτά κάτω από την πλήρη σιωπή των διεθνών ΜΜΕ που έδιναν από την άλλη υπέρμετρη ευαισθησία στις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης στο Ιράν μετά την επανεκλογή του αντιπαθούς στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ Αχμαντινεζάντ.
Η κρίση στο Περού υποβόσκει εδώ και καιρό. Από τον περασμένο Απρίλιο εκπρόσωποι των 65 αυτοχθόνων φυλών της χώρας, οι οποίες αριθμούν συνολικά 400.000 άτομα, απαιτούν από την κυβέρνηση να αποσύρει τα διατάγματα που έδιναν το πράσινο φως για την πώληση της ζούγκλας και την εκμετάλλευσή της από μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, εναρμονίζοντας έτσι τη νομοθεσία του Περού με τη διμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψε με τις ΗΠΑ.
Τον Αύγουστο του 2008, στην επαρχία της Bagua οι αυτόχθονες μπλόκαραν μια γέφυρα αποκρούοντας με επιτυχία τις άγριες επιθέσεις της αστυνομίας. Την ίδια ώρα, στο νότο, περικυκλώθηκαν οι εγκαταστάσεις της εταιρίας φυσικού αερίου Camisea, και η λειτουργία της σταματά. Παράλληλα διαδηλώσεις, μπλόκα και δράσεις αντίστασης αναπτύχθηκαν στα αστικά κέντρα, -όπως για παράδειγμα στο Cusco- όπου η ομοσπονδία εργατών γης έδειξε δυναμικά την αλληλεγγύη της στους αγωνιζόμενους του Αμαζονίου. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε σε αναδίπλωση, αποσύροντας κάποιους από τους καταστροφικούς της νόμους. Παρόλα αυτά, ο αγώνας για την γη και την αξιοπρέπεια συνεχίστηκε. Από τις αρχές του Απρίλη οι αυτόχθονοι μπλοκαραν τους πλωτούς ποταμούς Napo, Corrientes, Cenepa και Santiago. Πάνω από 40 πετρελαιοφόρα πλοία παρέμειναν άπραγα για μέρες. Αντίστοιχα οδικές και σιδηροδρομικές αρτηρίες καθώς και αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου διακόπηκαν σε στρατηγικά σημεία από τους αγωνιζόμενους ινδιάνους.
Το περουβιανό κράτος αναγκάστηκε να καταφύγει στη βία για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των υπερεθνικών αφεντικών του δηλ των εταιριών όπως η γάλλο–βρετανική Perenco, η καναδέζικη Petrolifera, η αργεντίνικη PlusPetrol, η ισπανική Repsol, η βραζιλιάνικη Petrobras και άλλες που προωθούν συστηματικά την λεηλασία του φυσικού πλούτου του Αμαζονίου και εξωθούν τους ντόπιους σε εκτοπισμό από τη «Μητέρα Γη» («Πάτσα Μάμα» στη γλώσσα των Ινδιάνων) με την οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη η ζωή τους. Πέραν του εκτοπισμού των ιθαγενών η επέκταση των πολυεθνικών πετρελαίου οδηγεί σε δραστική μείωση του προστατευόμενου δάσους. Περίπου 45 εκατομμύρια εκτάρια (το 60% της περουβιανής ζούγκλας) «απελευθερώνονται» προς χάρη της οικονομικής εκμετάλλευσης δηλ της λεηλασίας των φυσικών πόρων και της ξυλείας αλλά και της επέκτασης της εκβιομηχανισμένης γεωργίας και της μονοκαλλιέργειας εξαγώγιμων προϊόντων σύμφωνα με τις επιταγές του Π.Ο.Ε .
Ο ινδιάνικος συνασπισμός οργανώσεων, COAI, αναφέρει πως « οι θάνατοι στην Bagua είναι μια δικτατορική απάντηση στις 56 μέρες ειρηνικού ινδιάνικου αγώνα, στον υποτιθέμενο διάλογο και στις διαπραγματεύσεις, που πάντοτε καταλήγουν σε σφαίρες και την συνέχιση των πάνω από 500 χρόνων καταπίεσης»
Η χώρα είχε να ζήσει τέτοια αιματοχυσία από τις αρχές της δεκαετίας του '90, στην τελευταία φάση του μαοϊκού αντάρτικου «Φωτεινό Μονοπάτι». Οι αυτόχθονες λαοί δηλώνουν έμπρακτα την ανυπακοή τους στους νόμους του κράτους και θεωρούν τις κυβερνητικές δυνάμεις εισβολείς. Ορκίζονται πίστη στους δικούς τους αρχέγονους νόμους και είναι αποφασισμένοι να δώσουν το δικό τους τέλος στα 500 χρόνια καταπίεσης.
Γιατί τόση εκκωφαντική σιγή από τους Ευρωπαίους και εγχώριους Πράσινους;

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΩΤΗ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΠΙΤΣΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ

Είναι ιστορικό ντοκουμέντο η μαρτυρία ενός εκ των αγωνιστών της Κύπρου κατά των Τούρκων στην εισβολή του 1974. Η μαρτυρία του τότε καταδρομέα κ. Νίκου Μαρκίδη, την οποία δημοσίευσε στην κυπριακή εφημερίδα "Η Σημερινή". Και είναι ιστορικό ντοκουμέντο, διότι αφενός περιγράφει τη μάχη Λαπήθου - Καραβά, η οποία ήταν η τελευταία πριν η Κύπρος πέσει στα χέρια των Τούρκων, αφετέρου γιατί περιγράφει πως έπεσε ηρωικά σ’ εκείνη τη μάχη ο ένδοξος και τιμημένος Ηρακλειώτης Ανθυπολοχαγός Σταύρος Μπιτσάκης. Το δημοσίευμα έστειλε και στην εφημερίδα μας ο κ. Μαρκίδης και έχουμε την τιμή σήμερα να σας το παρουσιάσουμε.(Εφημερίδα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ, 8/8/1999Του Νίκου Μαρκίδη)Το ξημέρωμα της 6ης Αυγούστου, μαζί με 5-6 ακόμα στρατιώτες, ήμουν στην ταράτσα του Φοντάνα Αμορόζα, ανατολικά του Καραβά και δεξιά του κύριου δρόμου που οδηγούσε προς την Κερύνια. Βρισκόμασταν εκεί για να ελέγχουμε την περιοχή και τις κινήσεις των Τούρκων, αλλά και για να δείχνουμε στους αξιωματικούς Ελλάδας, Τουρκίας και Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι πετούσαν με ελικόπτερο πάνω από την περιοχή για να σχεδιάσουν σε χάρτη τις περιοχές που κατείχε η κάθε πλευρά των εμπολέμων, ότι τα χωριά Λάπηθου και Καραβάς ήσαν υπό Ελληνική και όχι τουρκική κατοχή - όπως ισχυριζόταν ο Τούρκος συνταγματάρχης Νιαζί Τσακάρ, ο οποίος μετείχε στο έργο της χάραξης των γραμμών.Για το έργο των χαρτογραφήσεων κατά την διάσκεψη της Γενεύης - μετά την "εκεχειρία" της 22ας Ιουλίου 1974 - δίνονται ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες από έγγραφο του Ντίμη Δημητρίου, με ημερομηνία 4.8.74 και το οποίο γράφτηκε μετά από ενημέρωσή του από το συνταγματάρχη Τσολάκη. Αναφέρεται συγκεκριμένα:"Σχετικώς με Καραβά, Λάπηθο και Σύσκληπον γίνεται μεγάλη συζήτηση. Οι Τούρκοι διατείνονται ότι κατείχαν αυτά τα χωριά την 30ήν Ιουλίου και ώρα 22.00, ενώ εμείς παρουσιάσαμεν αποδείξεις ότι αυτά τα χωριά δεν κατείχοντο υπό των Τούρκων.Μερικές από τας αποδείξεις ήσαν συνομιλίαι ημών μετά των Ειρηνευτών, σχετικώς με τα ως άνω χωρία. Οι Τούρκοι λέγουν ότι ίσως μερικάς φοράς να υποχωρούσαν από τα θέσεις των, όμως αυτάς τας κινήσεις τας θεωρούν εκκαθαριστικάς. Εις την πραγματικότητα όμως, ως διατείνονται, κατείχαν τας ως άνω περιοχάς και δεν είναι διατεθειμένοι ποσώς να υποχωρήσουν εξ αυτών".Στην πραγματικότητα - όπως την έζησα ο ίδιος προσωπικά - τα χωριά αυτά ήσαν στα χέρια των Τούρκων μέχρι τις 28-29 Ιουλίου, όταν ο 2ος λόχος του 258 τάγματος πεζικού με επικεφαλής τον ήρωα - ανθυπολοχαγό Σταύρο Μπιτσάκη, πέρασε από τη Λάπηθο και μπήκε στον Καραβά. Σε κάποιο σπίτι, θυμάμαι, ήσαν κρυμμένοι 4-6 άνδρες και όταν σιγουρεύτηκαν πως είμαστε Έλληνες στρατιώτες βγήκαν από τις κρυψώνες τους και - θυμάμαι πολύ καθαρά - κλαίοντας με αναφιλητά έπεσαν στα γόνατα και φιλούσαν τα πόδια μας! Το τι ακριβώς τους είχε συμβεί και το πως ένιωθαν θα πρέπει, νομίζω, να το εξιστορήσουν κάποτε οι ίδιοι.Οι Τούρκοι, που ήσαν εκεί διατηρώντας υπό την κατοχή τους τα χωριά αυτά, έφυγαν τόσο βιαστικά που παράτησαν πυρομαχικά, κονσέρβες και άλλα προσωπικά τους αντικείμενα.Οι ίδιοι κωλυσιεργούσαν σκόπιμα, για να μην δεσμευτούν με τη χάραξη γραμμών εκεχειρίας και έτσι τη μια μέρα ισχυρίζονταν ότι τα Ηνωμένα Έθνη είναι αναρμόδια να υποδείξουν τις θέσεις των αντιπάλων, την άλλη αρνιόντουσαν, χωρίς επιχειρήματα, να συζητήσουν γι' αυτή ή εκείνη την περιοχή και την επομένη δεν ήθελαν να πετάξουν με το ελικόπτερο για την από αέρος παρατήρηση και καταγραφή των θέσεων της κάθε παράταξης, όπως προέβλεπε η συμφωνία της Γενεύης.Συγχρόνως, το τουρκικό στρατιωτικό επιτελείο με διαταγή του υποστράτηγου Φαζί Πολάτ (30.7.74) προς τις διοικήσεις του 61ου συντάγματος πεζικού, του τάγματος αρμάτων, της ταξιαρχίας κομάντος, του αμφίβιου συντάγματος, των μονάδων πυροβολικού και αυτοκινούμενων πυροβόλων και προς τη ναυτική διοίκηση, ετοιμαζόταν για άλλη μια φορά να αιφνιδιάσει παραβιάζοντας την "εκεχειρία" και να διώξει τις ελληνικές δυνάμεις από τις αμφισβητούμενες περιοχές.Η μάχηΤο πρωί, λοιπόν, της 6ης Αυγούστου, από το βουνό που βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Ελιά και Καραβάς ρίφθηκαν συνθηματικές φωτοβολίδες και αμέσως άλλες φωτοβολίδες με τα ίδια χρώματα από τον Άγιο Γεώργιο και τη θάλασσα και στη συνέχεια... άνοιξαν οι πύλες της κόλασης.Οι Τούρκοι ξετύλιγαν ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο που με 14 περίπου χιλιάδες στρατό, καταδρομείς, 60 άρματα μάχης, πυροβολικό και τη βοήθεια σκαφών του ναυτικού ξεκινούσαν από τις τρεις πλευρές επίθεση ενάντια σε 50-60 άνδρες του 256 τάγματος πεζικού που με λιανοτούφεκα και λίγες χειροβομβίδες, 2-3 Μπρεν και τη... ψυχή τους, βρέθηκαν εκεί για να... σχηματίσουν μέτωπο και να κρατήσουν ελληνικά τα χωριά Λάπηθος και Καραβάς. Και το τραγικότερο είναι που το ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) όλες αυτές τις μέρες - μέχρι και την 5η Αυγούστου που το άκουα - έλεγε ότι "τα χωριά Λάπηθος και Καραβάς είναι υπό τουρκική κατοχή" και καλούσε τους κατοίκους της περιοχής ν' αποφύγουν να προσεγγίσουν την περιοχή και τα σπίτια τους!Μετά το πρώτο ξάφνιασμα από την επίθεση, προσπαθήσαμε να οργανωθούμε και αρχίσαμε να ανταποδίδουμε τα πυρά. Κύρια έγνοια μας ήταν, να έρθουμε σε επαφή με το διοικητή του λόχου Σταύρο Μπιτσάκη, για να πάρουμε οδηγίες και να συντονιστούμε.Οι Τούρκοι όμως, που ήξεραν ακριβώς τις θέσεις μας άρχισαν - ενώ έπεφταν ακόμα βλήματα από το πυροβολικό τους - να κινούνται προς τις οικίες, στις στέγες των οποίων είχαμε τα παρατηρητήρια - φυλάκιά μας. Ήταν μια καλή ευκαιρία για μας να τους προκαλέσουμε εύκολα απώλειες και αυτό κάναμε. Όμως, τα βλήματα από το πυροβολικό και τα τεθωρακισμένα έπεφταν τώρα δίπλα και πάνω στις στέγες των σπιτιών, στα οποία βρισκόμαστε.Ο ανθυπολοχαγός Σταύρος Μπιτσάκης έτρεχε, πυροβολώντας με το αυτόματο "Τόμσον" που είχε, από φυλάκιο σε φυλάκιο, αγριεμένος, όρθιος και ακάλυπτος εντελώς φώναζε τους στρατιώτες με τα ονόματά τους, προσπαθούσε να μας εμψυχώσει και να μας φέρει σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, κοντά του και κοντά στο Φοντάνα Αμορόζα, στη στέγη του οποίου έτυχε να βρίσκομαι.Και ξαφνικά, σαν να είχα τυφλωθεί και συγχρόνως κουφάθηκα, ενώ από τη σκόνη και το καπνό πνιγόμουνα.. Εχθρικό βλήμα είχε πέσει ανάμεσά μας, πάνω στη στέγη του Φοντάνα Αμορόζα και όσοι δεν κτυπηθήκαμε κατρακυλήσαμε, κυριολεκτικά από τις σκάλες και βρεθήκαμε σ' ένα χωράφι παρα δίπλα.Είμαστε 3-4 στρατιώτες και ξαφνικά στην άκρη του χωραφιού βλέπουμε 30-40 άλλους να μας πλησιάζουν... Προσπάθησα να τους μιλήσω και να τους πω να καλυφθούν, γιατί οι Τούρκοι πλησιάζουν από τη νοτιοανατολική πλευρά. Αυτοί όμως δεν απαντούσαν και ξαφνικά... άρχισαν να ουρλιάζουν και να μας πυροβολούν, τρέχοντας κατά πάνω μας... Ήσαν Τούρκοι!Εκείνη τη στιγμή δε νομίζω να καταλάβαινα καλά - καλά τι έκανα. Ούρλιαζα κι εγώ, βλαστημούσα τους Τούρκους κι όλη την Τουρκία, γύριζα γύρω - γύρω και πυροβολούσα και... σε μια στιγμή βλέπω δίπλα μου το Σταύρο Μπιτσάκη, καταϊδρωμένο, μπαρουτοκαπνισμένο, να γελά, να βλαστημά και να βρίζει... Οι Τούρκοι εξαφανίστηκαν για μια στιγμή και κοντά μας βρέθηκαν καμιά δεκαριά παιδιά του λόχου. Ο Μπιτσάκης μας είπε να προσπαθήσουμε να κρατηθούμε σ' εκείνο το χωράφι και να τον περιμένομε κι αυτός θα έκανε άλλη μια προσπάθεια να μαζέψει δικούς του στρατιώτες που, ίσως, είχαν μείνει σε κάποιες στέγες σπιτιών ή κοντά σ' αυτά, περιμένοντας βοήθεια ή άλλες διαταγές.Η δεύτερη επίθεσηΗ επόμενη επίθεση των Τούρκων ήταν πιο βίαιη, πιο μαζική και από το βάθος του δρόμου (από τον Αγ. Γεώργιο) φάνηκαν τα πρώτα άρματα μάχης. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε άλλο εκεί. Ενώ συζητούσαμε για το που ακριβώς θα μπορούσαμε να καλυφθούμε καλύτερα και να περιμένουμε τον ανθυπολοχαγό, οι Τούρκοι βρέθηκαν και πάλι ανάμεσά μας και ήσαν στιγμές, πραγματικά, που στα 5-10 μέτρα δεν μπορούσα να ξεχωρίσω αν οι σιλουέτες που έβλεπα, μέσα στους καπνούς και στη σκόνη, ήσαν σύντροφοι Έλληνες, ή μήπως επρόκειτο για Τούρκους...Για άλλη μια φορά, λοιπόν, χάθηκα, βρέθηκα μόνος στη μέση ενός χωραφιού, και πάλι σε μια στιγμή, ακούω θόρυβο πίσω από τις λεμονιές, γυρίζω με το όπλο προτεταμένο και βρίσκομαι πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μπιτσάκη. Σε κείνο το σημείο, από την κάτω πλευρά του κύριου δρόμου - προς τη θάλασσα - και στα πρώτα σπίτια του Καραβά, συναντήσαμε μια μαυροφορεμένη γυναίκα, ηλικιωμένη, φοβισμένη και ανήσυχη, η οποία φαινόταν να είναι η τελευταία κάτοικος του χωριού που είχε απομείνει. Μας ζήτησε να την πάρουμε μαζί μας και της εξήγησα πως αυτό ήταν αδύνατο. Της είπα που ακριβώς ήταν οι Τούρκοι και μιας και δεν ξέραμε αν ήταν απλά μια παραβίαση εκεχειρίας, ή αν ο πόλεμος θα κρατούσε για πολύ, της είπαμε να μπει σε μια αποθήκη - γκαράζ που ήταν εκεί κοντά, να κρυφτεί ώσπου να σταματήσουν οι πυροβολισμοί κι όταν - αν γλιτώναμε - θα δίναμε αναφορά στον Ερυθρό Σταυρό ή στα Ην. Έθνη να την αναζητήσουν. Μας έδωσε την ευχή της η γιαγιά και προχώρησε για να κρυφθεί...Κάπου εκεί βρέθηκαν άλλοι 6-8 από τους στρατιώτες του λόχου μας, μαζί κι ο ασυρματιστής κι όλοι μαζί αποφασίσαμε να κινηθούμε συντονισμένα, όπου συναντήσουμε Τούρκους να τους κτυπήσουμε και να επιχειρήσουμε να μαζέψουμε όλο το λόχο. Πολύ γρήγορα, όμως διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν πιο αδύνατο. Σε ένα σημείο, στα δυτικά του χωριού Καραβάς, έδωσε διαταγή ο ανθυπολοχαγός Μπιτσάκης, να οχυρωθούμε πίσω από ένα τοίχο και με μέτωπο προς τον Καραβά - Αγ. Γεώργιο να κρατήσουμε άμυνα, για όσο αντέξουμε (μέχρι να μας σωθούν τα πυρομαχικά ή να σκοτωθούμε).Πορεία προς τα πίσωΔεν είχε περάσει ούτε μισή ώρα και άρχισαν να μας κτυπούν με βλήματα πυροβολικού - όλμων και αμέσως μετά πυροβολισμοί από Τούρκους που βρέθηκαν να έχουν προχωρήσει πίσω από μας προς τη Λάπηθο. Καταλάβαμε τότε, βλέποντας και τα σκάφη του τουρκικού στόλου να προχωρούν στη θάλασσα ακόμα και δυτικότερα της Λαπήθου, ότι η περιοχή είχε γεμίσει από εχθρικές δυνάμεις, ότι δεν υπήρχε πια "μέτωπο" για να κρατήσουμε κι ότι αυτό που μας απέμενε ήταν να μείνουμε κρυμμένοι κάνοντας αντάρτικο ή να οπισθοχωρήσουμε αναζητώντας την έδρα του τάγματος, για ανασυγκρότηση και νέες διαταγές. Εν τω μεταξύ, ο ασυρματιστής, νομίζω τραυματίστηκε ή κάτι άλλο συνέβη στον ασύρματο - έτσι κι αλλιώς μας ήταν άχρηστος γιατί ούτε κάλυψη είχαμε όταν τη ζητήσαμε, ούτε ενισχύσεις μας στείλανε - και αποφασίσαμε να καταστρέψουμε και να θάψουμε τον ασύρματο. Στο δρόμο προς την έδρα του τάγματος, που υπολογίζαμε να βρούμε δυτικά της Λαπήθου, κοντά στον κύριο δρόμο, εμπλακήκαμε ξανά σε μάχη και στη σύγχυση που επακολούθησε "χάσαμε" τον ανθυπολοχαγό. Οι ελάχιστοι πια στρατιώτες που ήσαν μαζί μας, 4-5, αποφάσισαν να κατευθυνθούν προς τη Λάπηθο, προχωρώντας, ανάμεσα στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο και τη θάλασσα, προς τα δυτικά. Εγώ δεν τους ακολούθησα επιμένοντας να ψάχνω για τον ανθυπολοχαγό. Πέρασα πάνω από τον κύριο δρόμο, προς την πλευρά του Πενταδάκτυλου και στράφηκα προς τον Καραβά, ξανά.Σε κάποια στιγμή είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου και μέχρι τώρα δεν ξέρω αν ήταν πρωί ή μεσημέρι ή μετά το μεσημέρι, άκουσα θόρυβο μηχανής αυτοκινήτου και πλησιάζοντας στο δρόμο είδα ένα φορτηγό της Ε.Φ. συνοδευόμενο από ένα λαντρόβερ με ένα αντιαρματικό ΠΑΟ-105, να προχωρεί προς... το στόμα του λύκου. Οι Τούρκοι ήσαν παντού και τα τουρκικά άρματα μάχης προχωρούσαν ήδη προς τη Λάπηθο, έχοντας περάσει τον Καραβά.Με κάποιες προφυλάξεις τους πλησίασα και αφού σιγουρευτήκαμε ο ένας για τον άλλο, μιλήσαμε κι έμαθα πως ήσαν στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που ήρθαν εκεί για να βρουν τον Μπιτσάκη "ζωντανό ή νεκρό", όπως είπαν και να τον συνοδεύσουν προς την έδρα του τάγματος. Αφού τους εξήγησα κι εγώ τι είχε συμβεί, σκορπίσαμε και συνεχίσαμε μαζί την αναζήτηση κι από τις δύο πλευρές του δρόμου, προχωρώντας πάντα προς τον Καραβά. Και, πράγματι, μετά από αρκετή ώρα ξεπετάχτηκε μπροστά μας ο Σταύρος, γερός, από μουντζουρωμένο το πρόσωπο από τους καπνούς και το μπαρούτι, γεμάτος νεύρο κι αποφασιστικότητα, έντονα, όμως τώρα πια προβληματισμένος με τη στάση της Διοίκησης και τα όσα συνέβαιναν...Μετά από κάποιες συνεννοήσεις μεταξύ μας, πήρε την απόφαση να μας οδηγήσει όλους μαζί στην έδρα του τάγματος. Αποφασίσαμε να αραιώσουμε να διώξουμε τα οχήματα (φορτηγό και λαντρόβερ με ΠΑΟ-105) και να προχωρήσουμε, μέσα από περιβόλια και κοντά στον αυτοκινητόδρομο προς τη Λάπηθο.Ο θάνατος του ΜπιτσάκηΗ διαδρομή αυτή, εκτός από τα βλήματα πυροβολικού, όλμων και πολεμικών όπλων που έπεφταν κοντά μας καθ' όλη την πορεία προς τη Λάπηθο, ήταν σχετικά ομαλή που... σε μια στιγμή, ενώ προχωρούσαμε με το Σταύρο Μπιτσάκη μπροστά, είδα πίσω στρατιώτες σε απόσταση περίπου 200 μέτρων και από την πάνω πλευρά του δρόμου προς τον Πενταδάκτυλο. Ήμασταν σίγουροι πως βρήκαμε επιτέλους την έδρα του τάγματος και ξαλαφρωμένοι κάπως, ανεβήκαμε κοντά στον αυτοκινητόδρομο και αρχίσαμε φωνάζουμε προς τους στρατιώτες, λέγοντας τους ποιοί είμαστε. Είχαμε πλησιάσει περίπου στα 50-60 μέτρα, όταν για μια στιγμή άρχισα να υποψιάζομαι... Άκουα τις φωνές τους αλλά δεν ξεχώριζα ή μάλλον δεν καταλάβαινα τι έλεγαν κι εξακολουθούσαν να έχουν μάλιστα προτεταμένα τα όπλα τους ξαφνικά κατάλαβα. Δεν ήσαν δικοί μας, αλλά Τούρκοι. Δεν πρόλαβα να το πως στο Σταύρο και οι Τούρκοι άρχισαν να βάλλουν με καταιγιστικά πυρά εναντίον μας. Οι πύλες της κόλασης άνοιξαν ξανά! Ακούω, ακόμα στ' αυτιά μου τα λόγια του Σταύρου: "Απάνω τους λεβέντες. Απάνω τους και τους φάγαμε".Ο Σταύρος, εγώ κι ένας από τους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ περνάμε τρέχοντας τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, προχωρούμε προς το μέρος των Τούρκων, και πέφτουμε με τα μούτρα κάτω, στο πρώτο ανάχωμα που συναντούμε. Ανταποδίδουμε τα πυρά και προσπαθούμε να εκτιμήσουμε την κατάσταση. Και η κατάσταση, για άλλη μια φορά είναι τραγική για μας.Οι υπόλοιποι στρατιώτες μένοντας κάτω από τον κύριο δρόμο, δεν είχαν που να καλυφθούν και οπισθοχώρησαν προς τα βράχια της θάλασσας. Μείναμε εμείς οι τρεις απέναντι σε 300-500 δεν ξέρω, στρατιώτες. Αργότερα διαπιστώσαμε ότι αυτοί θα πρέπει να ήσαν οι αμφίβιες δυνάμεις καταδρομών που βγήκαν από τη θάλασσα για να μας αποκόψουν το δρόμο προς την έδρα του τάγματος."Εδώ θα μείνουμε!.."Ο Σταύρος Μπιτσάκης δεν ήθελε να το πιστέψει μ' αγριεμένο βλέμμα κοιτούσε ολόγυρα, φώναζε τον αρχιλοχία της ΕΛΔΥΚ ζητώντας ανταπόκριση και κάλυψη... Μάταια δεν υπήρχε σωτηρία... Και ξαφνικά, το πήρε απόφαση. "Εδώ θα μείνουμε", βροντοφώναξε. Είχα πάψει εγώ, εδώ και πολλή ώρα να σκέφτομαι τον εαυτό μου, τους δικούς μου την όλη κατάσταση. Καθόμουνα και θαύμαζα αυτό το παλικάρι. Ήξερε πως, σχεδόν όλοι τον ταύτιζαν με τη Χούντα και τους φασίστες - προδότες που συνειδητά δούλευαν κάτω από τις εντολές των Αμερικανών και Εγγλέζων. Ένιωθε πικραμένος και προδομένος κι όμως πάντα περήφανος, Έλληνας και Κρητικός ένιωθε το ΧΡΕΟΣ. Ήξερε πως οι αγώνες και η θυσία του θα πήγαιναν χαμένα αλλά ήταν φιλότιμος, ήταν γενναίος, ήταν ο απόγονος των Κρητών και Ελλήνων που για χιλιάδες τόσα χρόνια πολεμούσαν για να κρατήσουν ελεύθερα κι ελληνικά τούτα τα χώματα. Ένιωθε την Κύπρο, όπως την Κρήτη, όπως την Ελλάδα.... Ένας ξηρός, μεταλλικός ήχος και το κεφάλι του, που μόλις ανασήκωσε για να δει τον οχτρό και να τ' αδειάσει άλλη μια γεμιστήρα σφαίρες έγειρε κι ακούμπησε στο χώμα. Το άλικο, ελληνικό του αίμα ζυμώθηκε με το ελληνικό χώμα της Λαπήθου, της Κύπρου. Το γενναίο του πνεύμα, η ψυχή του, θα περιπλανιέται ακόμα εκεί, ανάμεσα στις λεμονιές, τις πορτοκαλιές και τις ελιές του Καραβά και της Λαπήθου και θα μας περιμένει να τον αναζητήσουμε, να βρούμε και να θάψουμε το λείψανο, τα κόκαλά του, που έμειναν για πάντα εκεί.Την 6η Αυγούστου οι Τούρκοι υπερδιπλασίασαν το προγεφύρωμά τους και από κει - με τη δική μας ανοχή - προχώρησαν μετά μια βδομάδα που πήραν τη μισή Κύπρο. Την 6η Αυγούστου 1974 χάθηκε ο πόλεμος, χάθηκε η Κύπρος!

Μεταναστευτικό και Κοινωνικός Αποκλεισμός εν όψει Ευρωεκλογών

Είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο φύλο της «ΡΗΞΗΣ» ότι η οικονομική κρίση με τις συνεπαγόμενες κοινωνικές παρενέργειες θα οδηγήσει σε όξυνση των εντάσεων μεταξύ κοινωνικών ομάδων με κυριότερη την αντιπαράθεση με τους μετανάστες. Η χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών στα Εξάρχεια, η πορεία αγανακτισμένων πολιτών με την συμμετοχή ακροδεξιών στοιχείων και η επίθεση στο εφετείο το Σάββατο 16/5, η αντίδραση των μουσουλμανικών κοινοτήτων με πορεία στο κέντρο της Αθήνας την Παρασκευή 22/5 μετά το σκίσιμο του κορανίου από έλληνα αστυνομικό κατά την διάρκεια εισβολής σε καφενείο Σύριων στον Άγιο Νικόλαο , η επίθεση σε λατρευτικό χώρο την επόμενη με εύφλεκτο υλικό είναι μερικά φαινόμενα που σε ελάχιστο χρονικό διάστημα καταδεικνύουν την ανησυχητική διάσταση του φαινομένου.
Η συνεχής και ανεξέλεγκτη συγκέντρωση εξαθλιωμένων μεταναστών και η μετατροπή του κέντρου της Αθήνας και άλλων περιφερειακών πόλεων σε «γκέτο εξαθλιωμένων», συνιστούν την βάση εκδήλωσης ακραίων ρατσιστικών φαινομένων όπως αυτό που εκφράζουν οι « Έλληνες πολίτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους αλλοδαπούς εισβολείς» που μαζί με την Χρυσή Αυγή, τους εφέδρους αξιωματικούς καθιστούν ως κεντρική αιτία της κοινωνικής αποδιάρθρωσης τους λαθρο-μετανάστες . Από την άλλη πλευρά οι μεταναστευτικές, ανθρωπιστικές και αντι-ρατσιστικές οργανώσεις στο όνομα της πολύ-πολιτισμικότητας και ενός ψευτο- προοδευτισμού -που εξυπηρετεί εν τέλει την παγκοσμιοποίηση και την νέα τάξη- υποστηρίζουν την ανεξέλεγκτη και άνευ όρων εισροή μεταναστών επιτείνοντας το υπάρχον αδιέξοδο.
Η τεχνητή πόλωση στο μεταναστευτικό ζήτημα αποκρύπτει την εκμετάλλευση όλων αυτών που μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου διείσδυσαν μαζικά στην χώρα μας και που στην πλάτη τους επετεύχθει η πτώση του πληθωρισμού και κατ’ επέκταση η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Την ίδια στιγμή η διαδικασία νομιμοποίησης και απόκτησης αδειών παραμονής δημιούργησε μια απίστευτη «φάμπρικα» στην οποία συμμετείχαν ανώτεροι και ανώτατοι διοικητικοί υπάλληλοι, αστυνομικοί , δικηγόροι, στελέχη της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Στην ίδια κατεύθυνση και τα δεκάδες Ευρωπαϊκά προγράμματα που ευαγγελίστηκαν την κοινωνική ένταξη τους ενώ στην ουσία χρηματοδότησαν αδρά τους επιστημονικούς υπευθύνους –πολλοί εκ των οποίων είναι οι εκπρόσωποι των κατ’ επίφαση ανθρωπιστικών οργανώσεων -. Από την άλλη πλευρά δεν μπορούμε να αποσιωπήσουμε την εκρηκτική κατάσταση που δημιουργείται από την συνεχή εισροή λαθρομεταναστών –επ’ ωφελεία των κάθε λογής μεσαζόντων λαθρεμπόρων – αφού οδηγούμαστε σε διάλυση της κοινωνικής συνοχής και σε μετατροπή ολόκληρων περιοχών και κυρίως των κέντρων των πόλεων μας σε «γκέτο», αφού συνυπάρχουν σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης μαζί παράνομοι μετανάστες , τοξικομανείς , άστεγοι, πόρνες κοκ .
Είναι προφανές πως αυτού του τύπου η πόλωση σ ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά ζητήματα μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει αφήνοντας ελεύθερο εν τέλει το πεδίο για την ανάπτυξη ρατσιστικού πολιτικού φορέα με κοινωνική στήριξη κατά τα αντίστοιχα δεδομένα σε Ιταλία , Γαλλία , Αυστρία κλπ. Το φαινόμενο έχει πάρει ευρωπαϊκές διαστάσεις αφού πέραν της αποστροφής του κόσμου από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που θα εκφραστεί με την μεγάλη αποχή από της κείμενες ευρωεκλογές, αυτό που προβληματίζει τους ευρωπαϊστές είναι η έντονη άνοδος των άκρων όπως πχ Ολλανδοί αντί-ισλαμιστές, Ούγγροι εθνικιστές, Ιταλοί αυτονομιστές και ένα «πανευρωπαϊκό κίνημα» ιρλανδικής εμπνεύσεως εναντίον της Συνθήκης της Λισαβόνας. Το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (ΒΝΡ), για παράδειγμα, αναμένεται να κερδίσει τουλάχιστον μία έδρα και επιδιώκει μεγαλύτερη συνεργασία ανάμεσα στους Ευρωπαίους εθνικιστές. Τον περασμένο μήνα, ο υπαρχηγός του έγινε δεκτός με ναζιστικούς χαιρετισμούς σε ένα ακροδεξιό συλλαλητήριο στο Μιλάνο- διοργανωτής του οποίου ήταν ο Ρομπέρτο Φιόρε, Ιταλός ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Forza Νuova που αξιώνει την εκδίωξη των περίπου 150.000 Ρομά της Ιταλίας.
Η απερισκεψία του έλληνα αστυνομικού να σκίσει το κοράνι φέρνει επίσης στην επιφάνεια και μια άλλη διάσταση του ζητήματος :ότι δλδ οι νέες γενιές μεταναστών και ιδιαίτερα αυτές που προέρχονται από μουσουλμανικές χώρες δεν θα επιζητούν μόνο την κοινωνική τους ένταξη αλλά πρωτίστως την διατήρηση της ταυτότητας τους με κύρια έμφαση στην θρησκευτική τους πίστη. Είναι αλήθεια πως τέτοιου είδους απερισκεψίες και «τσαμπουκάδες» από την ελληνική αστυνομία θα οδηγήσουν σε περιχαράκωση και σύγκρουση των θρησκευτικών ταυτοτήτων με τεράστιες συνέπειες στην κοινωνική συνοχή της χώρας . Επιπλέον ενδέχεται να κλονίσουν την πολύ εύθραυστη ισορροπία των σχέσεων της χώρας μας με τον Αραβικό κόσμο γεγονός που πέραν της γεωπολιτικής του διάστασης -σε μια περίοδο σύγκρουσης του δυτικού κόσμου με το Ισλάμ- , δίνει πατήματα στην Τουρκική διπλωματία να εγείρει θέματα παραβίασης των θρησκευτικών ελευθεριών σε μια περίοδο έξαρσης του νέο-οθωμανισμού –όπως αυτός εκφράζεται από τον Υπ. Εξωτερικών της γείτονος Κο. Νταβούτογλου-. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η σχετική επιχειρηματολογία που αναπτύσσει ήδη για τους Μουσουλμάνους της Θράκης και εσχάτως για τα μειονοτικά δικαιώματα σε Κω και Ρόδο ενώ αναδεικνύεται σε ένθερμο υποστηρικτή των θρησκευτικών δικαιωμάτων του μουσουλμανικού κόσμου ! Σήμερα απαιτείται μια στοχευμένη πολιτική κινήτρων για επιστροφή λαθρομεταναστών στις χώρες τους σε συνδυασμό με την πλήρη ενσωμάτωσης των νομίμων μεταναστών με μέτρα αποφυγής της γκετοποίησης και μετεγκατάστασης μέρους αυτών στην ελληνική ύπαιθρο και σε παραγωγικές δραστηριότητες .
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, τα χειρότερα έπονται αναφορικά με την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Με ρυθμούς ανάπτυξης που δεν προβλέπεται να ξεπεράσουν το 0,2% η ανεργία θα πλήξει 120.000 συμπολίτες μας –μόνο 55.000 θα προέλθουν από τον κλάδο του τουρισμού-μέχρι το τέλος του χρόνου. Η πρόσφατη επίσκεψη του ΔΝΤ επέστησε σαφώς την προσοχή της Κυβέρνησης για την λήψη άμεσων μέτρων για περεταίρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και νέων ρυθμίσεων για το ασφαλιστικό . Την ίδια στιγμή η Ε.Ε ανακοινώνει προσχηματικά ότι το 2010 θα είναι έτος αφιερωμένο στην καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (sic). Αυτό αποτέλεσε το αντικείμενο της δια-βούλευσης της πολιτικής Ηγεσίας του Υπ Απασχόλησης με τους Κοινωνικούς εταίρους την Τρίτη στις 12 Μαρτίου, στην οποία εξαγγέλθηκε η παροχή 600.000 € -300.000 θα δοθούν από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο- για εκδηλώσεις συνεδρία , events για την φτώχεια. Παρά τα αποσπασματικά μέτρα με τα οποία εξαγγέλθηκε η στήριξη του κατασκευαστικού και τουριστικού κλάδου ουδεμία αναφορά έγινε για τις επιπτώσεις της δημοσιονομικής πολιτικής και της διατήρησης του σκληρού ευρώ στην κοινωνική συνοχή. Καμία αναφορά στην αναγκαιότητα ριζικής αναδιανομής του πλούτου μέσω μέτρων όπως : η αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των υψηλών εισοδημάτων , η επαναφορά της φορολογίας της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και η επιβολή τεκμηρίων , η φορολόγηση της πολυτελούς κατανάλωσης καθώς και των διασυνοριακών μετακινήσεων του κεφαλαίου και των off shore εταιριών .Μέτρα που θα ήταν δυνατόν να επιτρέψουν την παροχή ενός εγγυημένου εισοδήματος για όλους τους πολίτες αυτής της χώρας και ιδιαιτέρως για όσους βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας .Καμία αναφορά τέλος στην πράσινη φορολογία για την στήριξη της πραγματικής οικονομίας με έμφαση στην τοπική παραγωγή και κατανάλωση.
Ας ελπίσουμε να μην αναφωνήσουμε σύντομα την τραγική ρήση του Χ. Τρικούπη: «δυστυχώς επτωχεύσαμεν…»